జాత్యహంకారి దొరికాడు… కుమ్మేద్దాం పదండి

వెయ్యి మంచిపనులు చేసి ఉండవచ్చు గాక… ఒక్క హత్య చేస్తే చాలు… అంతా పోయినట్టే..!
తరుణ్‌ విజయ్‌ జాత్యహంకారి అంటూ జరుగుతున్న రచ్చలో కనబడిన ఓ వ్యాఖ్య అది.

నిజానికి ఈ వ్యవహారంలో ఒక సామెత వాడవచ్చునా లేదా అని ఆలోచిస్తున్నాను. ‘వెయ్యి గొడ్లను తిన్న రాబందు ఒక్క గాలివానకు పడిపోయింది’ అన్న సామెత అది. పోలికలో తేడా గురించి కాదు, ఆ సామెతను వాడితే అది అపసవ్యమైన ఇంటర్‌ప్రిటేషన్స్‌కు దారి తీస్తుందన్నది భయం. సరే, ఇప్పుడు ఆ మొదటి వ్యాఖ్యను తీసుకోవచ్చు.

తరుణ్‌ విజయ్ జాత్యహంకారి, మనువాది, ఆరెస్సెస్‌ ఫాసిస్టు, బ్లా బ్లా బ్లా… అంటూ సోషల్ మీడియాలో కుప్పలు తెప్పలుగా రాసేస్తున్న వారిలో అందరూ మాటల శూరులే అని అర్ధమవుతోంది కానీ చేతల వీరులు ఎవరైనా ఉన్నారా అంటే అనుమానమే.

తరుణ్‌ విజయ్ వ్యాఖ్యలు సరైనవి అని సమర్ధించబోవడం లేదు. ఆ మాట అతనే ఒప్పుకున్నాడు, క్షమాపణలు చెప్పుకున్నాడు. అసలు సందర్భం ఏంటి, అతనేం మాట్లాడాడు, ఎందుకలా మాట్లాడాడు అన్నది ఒకసారి ఆలోచించాలి కదా. ఆ మాటలు స్లిప్ ఆఫ్‌ టంగా, లేక అతనికి మాలాఫైడ్ ఇంటెన్షన్‌ ఉందా, అసలు అతని ట్రాక్‌ రికార్డ్ ఏంటి… అన్నవి చూడాలి కదా.

భారతదేశంలోని ఆఫ్రికా ఖండవాసులు అందరిపైనా దాడులు జరుగుతున్నాయి… అవన్నీ జాత్యహంకార దాడులే… అన్న పాయింట్‌ మీద అల్‌జజీరా ఛానెల్ చర్చాగోష్టి నిర్వహించింది. ఓ భారతీయ ఫొటోగ్రాఫర్‌, కొందరు ఆఫ్రికన్‌ విద్యార్థులతో పాటు బీజేపీ ఎంపీ తరుణ్‌ విజయ్‌ (ఇండియా ఆఫ్రికా పార్లమెంటరీ ఫ్రెండ్‌షిప్‌ గ్రూప్‌ ఛైర్మన్) పాల్గొన్నాడు. ఆఫ్రికన్లపై జరిగే అన్ని దాడులనూ రేసిస్టు దాడులుగా పరిగణించడం సరికాదని ఆయన చెప్పాడు. భారతీయులు దేవుడిగా కొలిచే కృష్ణుడి పేరుకు అర్ధమే నల్లనయ్య అయినప్పుడు రంగు ఆధారంగా వ్యక్తులను అంచనా వేయడం సరికాదన్నాడు. ఐతే… భారతదేశం మొత్తం రేసిస్టుల మయం అన్న సాధారణీకరించేసిన ఇతర ప్యానెలిస్టులతో మాట్లాడే సందర్భంలో నోరు జారాడు. భారతీయులు జాత్యహంకారులైతే దక్షిణాది రాష్ట్రాలతో ఎలా కలిసుంటారని వ్యాఖ్యానించాడు. అక్కడే తరుణ్‌ విజయ్‌ అడుసులో కాలేశాడు. తర్వాత ట్విట్టర్‌ ద్వారా తను సరిగ్గా మాట్లాడలేదని ఒప్పుకున్నారు. తన భావానికీ పదప్రయోగానికీ పొంతన లేకుండా పోయిందంటూ క్షమాపణలు చెప్పుకున్నాడు. ఇంకేం, గల్లీ నుంచి ఢిల్లీ వరకూ ప్రతిపక్షాల వారందరూ తరుణ్‌ను ఏకిపారేశారు. సోషల్‌ మీడియా ట్రాలింగూ పెరిగిపోయింది.

ఇంతకీ దక్షిణాది అంటే తరుణ్‌విజయ్‌కి నిజంగా చిన్నచూపేనా? అతని వ్యక్తిత్వాన్ని పట్టిచ్చే కొన్ని ఘటనలు చూద్దాం…

— తమిళనాడు హైకోర్టులో తమిళాన్ని వాడుకభాష చేయాలంటూ ఉద్యమించాడు.

— తమిళం, తిరుక్కురళ్‌ లేకుండా భారతదేశమే లేదని వ్యాఖ్యానించాడు.
TV 2

— తిరువళ్ళువర్‌ జీవిత చరిత్రను విద్యార్ధులకు పాఠ్యాంశంగా పెట్టాలని డిమాండ్ చేశాడు.

— తన స్వరాష్ట్రం ఉత్తరాఖండ్‌ రాజధాని డెహ్రాడూన్‌లో తిరువళ్ళువర్‌ విగ్రహం కట్టించాడు.

TV 1

— అగ్ర, నిమ్న వర్ణాల సమన్వయం కోసం కృషి చేశాడు, ఆ క్రమంలో చేదు అనుభవాలు ఎదుర్కొన్నాడు.

— దళితులకు ఆలయ ప్రవేశం చేయిస్తూ సోకాల్డ్ అగ్రవర్ణస్తుల చేత రాళ్ళదెబ్బలు తిన్నాడు.

— కర్ణాటక కోలార్‌ జిల్లా కగ్గనహళ్ళి గ్రామంలో సాంఘిక బహిష్కరణ ఎదుర్కొన్న ఎస్సీ మహిళ రాధమ్మకు అండగా నిలబడ్డాడు. మూడురోజులు ఆ గ్రామంలో ఉండి ఆమె చేతి వంట తిన్నాడు. ఆమె బాధను పార్లమెంటులో వినిపించాడు.

ఉత్తరాఖండ్‌కు చెందిన తరుణ్‌ విజయ్‌కి తమిళ భాష గురించో, కన్నడ ఎస్సీ మహిళ గురించో కష్టపడాల్సిన పనేంటి? తరుణ్‌ విజయ్‌ను మీడియాలో, సోషల్‌ మీడియాలో విమర్శిస్తున్న వారిలో ఎవరైనా అతని ఆచరణలో వెయ్యోవంతైనా ఆచరించగలరా? కానీ మనకు భావప్రకటనా స్వేచ్ఛ ఉందిగా. వాడేసుకుంటే పోలా. పైగా తప్పు చేశాడు, చేశానని ఒప్పుకున్నాడు, అడ్డంగా దొరికిపోయాడు. అలాంటి జాత్యహంకారిని కుమ్మేద్దాం పదండి.

గుర్‌మెహర్‌… యుద్ధానికీ పాకిస్తాన్‌కీ తేడా తెలుసా!

ప్రియమైన గుర్‌మెహర్‌… సత్‌శ్రీ అకాల్‌. నువ్వు బాగున్నావని తలుస్తాను.

ఢిల్లీ రాంజస్‌ కాలేజీలో ‘ఆజాదీ’ [(భారతదేశం నుంచి) స్వేచ్ఛ] అనుకూల నిరసనల గురించిన నీ వైఖరి తెలిసింది. ‘మా నాన్నని చంపింది పాకిస్తాన్‌ కాదు, యుద్ధం’ అన్న నీ ట్వీట్ ప్రకటనా చూశాను.

ఇవాళ నేను బతికి ఉంటే నాకు 40 ఏళ్ళుండేవి. కాబట్టి నువ్వు నన్ను అన్నయ్యా అని పిలిచినా, అంకుల్ అన్నా… ఇంకెలా పిలిచినా పర్వాలేదు.

గుర్‌మెహర్‌, నేను నీకొక విషయం స్పష్టంగా చెబుదామనుకుంటున్నాను. ఒక సైనికుడు యుద్ధం చేస్తున్నప్పుడు అతనికి రెండు విషయాలు స్పష్టంగా తెలిసి ఉంటాయి. ఒకటి అతని కోరిక, రెండవది వాస్తవం. యుద్ధం చెడ్డది, అది జరగకూడదు — అనేది కోరిక. మన మీద యుద్ధం ప్రకటించబడింది — అనేది ప్రస్తుత వాస్తవం. జీవితంలో రెండూ ప్రధానమైనవే. మంచి సైనికుడు ఎప్పుడూ తన కోరిక నెరవేరాలని ప్రార్థిస్తాడు, వాస్తవాన్ని గుర్తించి కార్యాచరణ అమలు చేస్తాడు. ఆ రెండింటినీ కలగలిపేసేవారికి మిగిలేది ఓటమి మాత్రమే.

పాకిస్తాన్ మనకు మిత్రదేశంగా ఉండాలని మన కోరిక. అందులో తప్పేమీ లేదు. కానీ ఆ కోరిక ఆధారంగా మన వ్యూహాలు రూపొందించుకుంటామా? లేదు. చరిత్ర గురించి, వర్తమానం గురించి ఏ కొంచెం తెలిసిన వారయినా — ‘అపవిత్రులైన హిందువులతో కలిసి ముస్లిములు జీవించలేరు’ అన్న ఆలోచన ఆధారంగా పాకిస్తాన్‌ ఏర్పడిందన్న విషయం అర్ధం చేసుకోగలరు. ‘పాక్’ అంటే ‘పవిత్రమైనది’… ‘పాకిస్తాన్‌’ అంటే ‘పవిత్ర భూమి’. తమ భూభాగం తప్ప… మిగతాదంతా (ప్రత్యేకించి భారతదేశం) అపవిత్రమైనది అన్న ఆలోచన మీద పాకిస్తాన్‌ ఏర్పాటైంది. పాకిస్తాన్‌ ఏర్పాటు, దాని ఉనికి… ఆ రెండూ ముస్లిములు హిందువులతో కలిసి బతకలేరన్న భావనకు నిదర్శనాలు.

పాకిస్తాన్‌కు మద్దతు పలకడం లేదా ఆ దేశంతో స్నేహం చేయడమంటే ‘అపవిత్రులైన హిందువులతో కలిసి ముస్లిములు జీవించలేరు’ అన్న ఆలోచనను ఆమోదించడమే. మనం నిజమైన లౌకికవాదులమే అయి, పై వాదనకు మద్దతు పలికే వారిమి కాకపోతే పాకిస్తాన్‌ అన్న ఆలోచనను, ఆ దేశాన్నీ మనస్ఫూర్తిగా వ్యతిరేకిస్తాం.

ఇంక నీ వ్యాఖ్య దగ్గరకు వద్దాం. ఏమన్నావ్‌ నువ్వు…. ‘మా నాన్నని చంపింది పాకిస్తాన్‌ కాదు, యుద్ధం’ అనా…!

saurabha-kalia

మాతృభూమి కోసం ప్రాణాలను తృణప్రాయంగా త్యజించిన మీ నాన్నకు సెల్యూట్‌. నేను కూడా అలా నా ప్రాణాలను ఇచ్చేసిన వాడినే. నిజానికి ఆ (కార్గిల్) యుద్ధం కనీసం ప్రాథమిక దశకైనా చేరక ముందే ఆ పోరులోకి అడుగు పెట్టిన మొదటి వ్యక్తిని నేను. నీ నుంచి నీ తండ్రినీ, నా పిల్లల నుంచి నన్నూ దూరం చేసిన ఆ యుద్ధాన్ని మొట్టమొదట గుర్తించిన వాణ్ణి, దానిగురించి ప్రపంచానికి చెప్పిన వాణ్ణీ… నేను.

గుర్‌మెహర్‌, నేను యుద్ధంలో చంపబడలేదు. నన్ను ఎలా చంపేరో కొద్దిగా చెబుతాను నా మాట వింటావా… అవాళ 1999 మే 15. మరో ఐదుగురు సహచరులతో కలిసి నా దేశపు భూభాగంలోనే గస్తీ తిరుగుతున్నాను. అప్పటికే మన భూభాగంలోకి చొరబడి వచ్చిన పాకిస్తాన్‌ సైనికులు (యుద్ధం చేస్తున్న సైనికులు కాదు) మా గస్తీ బృఃదాన్ని దొంగదెబ్బ తీశారు. మమ్మల్ని నిర్బంధించారు. పాకిస్తాన్‌ గడ్డ మీదకు తీసుకుపోయారు (యుద్ధభూమిలోకి కాదు).

ఆ శాంతి సమయంలో వారు మమ్మల్ని రోజుల తరబడి చిత్రహింసలుపెట్టారు. సిగరెట్లతో మా శరీరాల మీద వాతలు పెట్టారు. ఎర్రగా కాల్చిన ఇనపచువ్వలతో మా చెవి గూబలు తూట్లు పొడిచారు. మా కనుగుడ్లను పొడిచేసి ఆ తర్వాత వాటిని పీకేశారు. మా నోళ్ళల్లోని పళ్ళు, ఒళ్ళల్లోని ఎముకలు విరగ్గొట్టి చూర్ణం చేసేశారు. మా పుర్రెలు పగలగొట్టారు, పెదాలు కత్తిరించారు, ముక్కుదూలాలు విరగ్గొట్టారు, కీళ్ళు విరిచేశారు. మర్మాంగాలను కోసేశారు. ఇంకా మరెన్నో రకాలుగా శారీరక, మానసిక చిత్రహింసలకు గురి చేశారు.

ఇదంతా ఒక్కరోజు కథ కాదు. 22 రోజుల పాటు చిత్రవధల పాలుచేశారు. చివరికి ఒకరోజు మమ్మల్ని కాల్చి చంపేశారు. అది యుద్ధ సమయం కాదు… శాంతి సమయంలోనే. మా కళేబరాలను మా తల్లిదండ్రులకు అప్పగించారు… శాంతి సమయంలోనే.

మమ్మల్ని చంపింది యుద్ధం కాదు… పాకిస్తాన్‌.

ఇప్పుడు నేను దిగంతాల నుంచి దిగువన మన దేశంలో జరుగుతున్న సంఘటనలు చూస్తూ భరించలేని ఆవేదనతో రోదిస్తున్నాను. వేలాది విద్యార్ధులు భారతదేశం నుంచి స్వేచ్ఛ కావాలంటూ చేస్తున్న డిమాండ్లను గమనిస్తున్నాను. వారు నా దేశాన్ని ముక్కలు చెక్కలు చేయాలనుకుంటున్నారు.

నేను నా తల్లి కోసం… భారతమాత కోసం ప్రాణాలిచ్చాను. భారతదేశం సమైక్యంగా ఉండడం కోసం నన్ను ముక్కలుగా నరుకుతున్నా భరించాను. పదునైన కత్తులతో వాళ్ళు నన్ను నిలువునా చీలుస్తున్నా ఏ ఒక్కక్షణమూ నొప్పితో ఏడవలేదు. కానీ ఇవాళ, ఈ క్షణం నేను మోసపోయినట్టు అర్ధం చేసుకున్నాను. ఏమాత్రం కృతజ్ఞత లేని ద్రోహుల కోసం చనిపోయినందుకు సిగ్గుపడుతున్నాను.

తమకు భావప్రకటనా స్వేచ్ఛ ఉందంటున్నారు వారు. నాకు లేదా ఆ స్వేచ్ఛ? రణరంగం నుంచి తప్పుకుని వెనుదిరిగే స్వేచ్ఛ నాకు లేదా?? 22 రోజుల పాటు అనుభవించిన చిత్రహింసల నుంచి తప్పించుకునే స్వేచ్ఛ నాకు లేదా??? నా శరీరాంగాలు 22 రోజుల పాటు ముక్కలు ముక్కలుగా నరికివేయబడడం నుంచి తప్పించుకునే స్వేచ్ఛ నాకు లేదా???? ‘ఆజాదీ’ కావాలని కోరుతున్న వారిలో, వారికి మద్దతిస్తున్న నీలాంటి వారిలో కనీసం ఒక్కరైనా నా దగ్గరకు రాలేదు, గస్తీ తిరగొద్దంటూ వెనక్కి పిలవలేదు. అత్యంత కిరాతకమైన, నరహంతక జిహాదీలకు ఎదురొడ్డి ప్రాణాలు పణంగా పెట్టి పోరాడకుండా ఉండగల అవకాశమూ స్వేచ్ఛా నాకూ ఉన్నాయి కదా.

వాళ్ళు మీ కాలేజీకి షీలా రషీద్‌, ఉమర్ ఖాలిద్‌లను అతిథులుగా పిలిచారు. ఎవరీ షీలా రషీద్‌, ఉమర్ ఖాలిద్‌? కశ్మీర్‌కు స్వాతంత్ర్యం కావాలి, కశ్మీరీ వేర్పాటువాదులకు ఆజాదీ డిమాండ్ చేసే హక్కు కావాలీ అని వాదించే వాళ్ళే కదా. మా శరీరాలను అంగుళం అంగుళం చొప్పున రోజుల తరబడి కత్తిరించిన వాళ్ళు ప్రతీరోజూ మాకు ఏం చెప్పేవారో తెలుసా — ఈ ఆజాదీయే. మాకు ఆజాదీ కావాలి. కశ్మీర్‌కు భారత్‌ నుంచి స్వేచ్ఛ కావాలి. కశ్మీర్‌ను పాకిస్తాన్‌గా మారుస్తాం. పాకిస్తాన్‌ అంటే అర్ధం తెలుసా, అదొక్కటే పవిత్ర భూమి… ఇదిగో సరిగ్గా ఇవే వాదనలు.

రాంజస్‌ కాలేజ్‌ లేదా జేఎన్‌యూ లేదా మరి ఏ ఇతర ప్రదేశంలోనైనా ఆజాదీ పేరిట చేసే నినాదాలు… మా శరీరాలను తునాతునకలు చేసిన ఘటనలను, ఆ చేదు జ్ఞాపకాలనూ పదేపదే గుర్తుచేస్తాయి. భారతదేశం నుంచి స్వేచ్ఛ కావాలంటూ మీరు గొంతెత్తి అరిచే ప్రతీసారీ… మీరెప్పుడూ అనుభవించని, ఎంతమాత్రం అనుభవించకూడని భయంకరమైన ఆ సందర్భాలు కళ్ళకు కట్టి వెన్ను జలదరిస్తుంది.

విద్యార్ధుల తప్పేముంది? అని మీరు అడగవచ్చు. ఏ విద్యార్ధి తప్పూ లేదు. కానీ ఆజాదీ నినాదాలు, ప్రదర్శనలతో సంబంధం ఉన్నవారు… జిహాదీల బూట్లు నాకే తొత్తులను లెక్చర్లిమ్మంటూ ఆహ్వానించేవారూ… చేస్తున్న పనులు కచ్చితంగా తప్పే. ఈ ఆజాదీ నినాదాలతో వారు మా త్యాగాలను అవమానిస్తుంటే…. నా ప్రజలు వ్యతిరేకించాలని కోరుకుంటున్నాను. నా ప్రజలు నా గౌరవం కోసం పోరాడాలని కోరుకుంటున్నాను.

అలాంటి నిరసనలు, ప్రదర్శనలు ప్రత్యక్షంగానో పరోక్షంగానో పాకిస్తాన్‌ అన్న ఆలోచనకు మద్దతిస్తాయని తెలిసినా, వాటిలో భాగం కావడం ఏం తెలివైన పని? మీరు భావ ప్రకటనా స్వేచ్ఛ కోసం ఉద్యమిద్దామనుకుంటున్నారా? కుల వ్యవస్థకు వ్యతిరేకంగా పోరాడండి. ఉగ్రవాదంపైనా, ఉగ్రవాదులపైనా మీ భావాలు స్వేచ్ఛగా ప్రకటించండి. అష్టకష్టాలూ పడుతున్న మహిళలకు బాసటగా ఉద్యమించండి. బహుభార్యాత్వం, తలాఖ్‌ పద్ధతులకు వ్యతిరేకంగా నడుం కట్టండి. గూండాయిజాన్ని వ్యతిరేకిస్తూ ఉద్యమం చేయండి. పాకిస్తాన్‌కు, ఆ దేశపు సిద్ధాంతాలకు వ్యతిరేకంగా గళమెత్తండి.’అపవిత్రమైన’ జాతికి చెందిన వాడన్నకారణంగా ఒక వ్యక్తి శరీర భాగాలను నరికి పోగులు పెట్టే సిద్ధాంతాలకు వ్యతిరేకంగా నిలబడండి. గురు తేగ్ బహదూర్‌ తల నరికిన సిద్ధాంతానికి, నలుగురు రాకుమారులను సజీవ సమాధి చేసిన సిద్ధాంతానికి వ్యతిరేకంగా పోరాడండి. 1947 వరకూ లక్షల మంది మహిళలపై అత్యాచారాలు, హత్యలకు పాల్పడిన వారికి వ్యతిరేకంగా ఉద్యమాలు చేయండి. కశ్మీర్‌ లోయలో కశ్మీరీ హిందూ పండిట్ల జాతిని ఊచకోత కోసిన వారిపై ఉద్యమించండి.

మీ ధైర్యానికి, సాహసానికి, ఉద్వేగానికి నిజమైన పరీక్ష… మీరు ఎంచుకునే కారణంలోనే ఉంటుంది. తమ అనుకూలతలను బట్టి కారణాన్ని ఎంచుకునేవారు పిరికిగొడ్డులు. నిజమైన వీరులు తమ ప్రాథమ్యాలను బట్టి కారణాలను ఎంచుకుంటారు.

ప్రియమైన గుర్‌మెహర్‌, చాలామంది తాకడానికి సైతం భయపడే నిజమైన అంశాలను గుర్తించి వాటి తరఫున పోరాడతావని ఆశిస్తున్నాను. నీ తండ్రి లాంటి, నాలాంటి వారిని గర్వపడేలా చేయి. దేవుడు నీకు మేలు చేయుగాక.

— స్వర్గీయ కెప్టెన్‌ సౌరభ్‌ కాలియా.

[కార్గిల్ యుద్ధ వీరుడు కెప్టెన్‌ మన్‌జీత్‌ సింగ్‌ కుమార్తె గుర్‌మెహర్‌ కౌర్‌… పాక్‌ అనుకూల వామపక్ష విద్యార్ధి సంస్థల తరఫున వకాల్తా పుచ్చుకుని ఉద్యమిస్తున్న నేపథ్యంలో… కార్గిల్ యుద్ధాన్ని ముందుగా గుర్తించి పాక్‌ దుండగీడుల చేతిలో హతమైన సౌరభ్‌ కాలియా ఆమెకు హితవు పలుకుతున్నట్టుగా రాసిన బహిరంగలేఖ ఇది. ఈ లేఖ రాసినవారు కాన్పూర్ ఐఐటీ సైంటిస్ట్ డాక్టర్ వశీ శర్మ. డాక్టర్ వశీ శర్మ బోంబే ఐఐటీ నుంచి డాక్టరేట్‌ పట్టా పొందారు. సంప్రదాయేతర ఇంధన వనరుల రంగంలో ఆయన పేరొందిన శాస్త్రవేత్త. ఇస్లామిక్ ఉగ్రవాదం, డీ-ర్యాడికలైజేషన్‌ అంశాల్లో నిపుణుడు కావడం ఆసక్తికరం.]

వాళ్ళు రాసిందే చరిత్ర మరి…!

ఏరా అబ్బాయ్‌… ‘పర్వ’ గురించి ఇంక ప్రయత్నించకు. దొరికింది.
ఎలా దొరికింది నాన్నగారూ…
సెంట్రల్‌ యూనివర్సిటీలో మా ఫ్రెండున్నాడు కదా… బెంగళూరులో ఓ ప్రొఫెసర్‌ గారి నుంచి సంపాదించాడు… ఆ రోహిత్ వేముల గొడవల కారణంగా పంపడం ఆలస్యమైందట.. ఇప్పుడు పంపించాడు… ఇవాళే వచ్చింది…
అసలది మనకి నచ్చుతుందో లేదో…
వాడు కూడా అదే మాట అడిగాడురా…! ‘మీ రైటిస్టులకి ఈ పుస్తకం నచ్చదేమో’ అంటూనే ఇచ్చారట ఆ బెంగళూరు ప్రొఫెసర్‌గారు. ప్రారంభమూ అలాగే ఉంది…
ఇంతకీ మీకు బైరప్ప పర్వ చదవాలని ఇప్పుడెందుకు అనిపించింది?
మా స్టూడెంట్‌ గోవాలో ఉజ్యోగం చేస్తున్నవాడు ఒకడున్నాళ్ళే… అప్పుడప్పుడూ వాడు మనింటికి వస్తుంటాడు… నువ్వు చూళ్ళేదు… కొన్నాళ్ళ క్రితం వాడు మనింటికి వచ్చినప్పుడు ఆవరణ నవల గురించి, ఆ సమయంలో జరిగిన వివాదాల గురించీ చెప్పాడు. ఆ సందర్భంలోనే పర్వ గురించి చెప్పాను. సరే ఓసారి చదువుదామని ప్రయత్నించాను…
ఆవరణ విడుదల సమయంలోనే అనుకుంటా గిరీష్‌ కర్నాడ్‌ బైరప్పనీ వంశవృక్షనీ చెడతిట్టాడు… అప్పుడు ఈ భైరప్ప రైటిస్టా లెఫ్టిస్టా అన్న అనుమానం వచ్చింది.
రెండూ కాకుండా సెంటరిస్టేమో అనిపిస్తోంది.
ఏమో… పర్వలో మాత్రం కృష్ణుడు తప్ప దాదాపు అందరినీ స్వార్థపరులుగా చిత్రీకరించడం చూసి అలా అనిపించింది. ఐతే కర్నాడాదులకు రైటిస్టు అనీ… బెంగళూరు అభ్యుదయవాద ప్రొఫెసరు గారికి లెఫ్టిస్టు అనీ… అనిపించడం చిత్రమే.
మొత్తం మీద ఆయనది ఆసక్తికరమైన వ్యక్తిత్వమన్న మాట.

*****     *****     *****     *****

సుమారు రెండేళ్ళ నాటి ఆ సంభాషణ తర్వాత భైరప్ప గురించి పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. 2007లో ‘ఆవరణ’ ప్రచురణకు ముందు ఆయన ‘చారిత్రక అసత్యాలతో జాతీయత ఎన్నటికీ బలపడదు’ అనే శీర్షికతో ఒక వ్యాసం రాశారు. ఆ వ్యాసం కన్నడ సాహిత్య ప్రపంచంలో తీవ్ర స్థాయి వాద ప్రతివాదాలకు దారి తీసింది. వాటికి జవాబు అన్నట్టుగా 2012లో ఆయన ‘చరిత్రకారుడు నవలాకారుడిలా సృజనాత్మకత పేరిట స్వేచ్ఛ తీసుకుంటే అసలు సత్యం పరిస్థితి ఏంటి?’ అని ప్రశ్నిస్తూ మరో వ్యాసం రాశారు. అది ఈ మధ్య అంతర్జాలంలో విస్త్రతంగా ప్రచారం అవుతోంది. దాని తెలుగు సేత ఇదిగో ఇదీ….

*****     *****     *****     *****

అది 1969-70 నాటి మాట. ఇందిరాగాంధీ దేశ ప్రధానిగా ఉన్న సమయమది. నాటి కేంద్ర ప్రభుత్వం నెహ్రూ-గాంధీ కుటుంబానికి ఆప్తుడైన దౌత్యాధికారి జి పార్థసారథి ఛైర్మన్‌గా ఒక కమిటీని ఏర్పాటు చేసింది. ఆ కమిటీ లక్ష్యం… విద్య ద్వారా దేశాన్ని ఏకం చేయడం. నన్ను సదరు కమిటీలో ఒక సభ్యుడిగా ఎంపిక చేశారు. నేనప్పట్లో ఎన్‌సీఈఆర్‌టీలో ఎడ్యుకేషనల్ ఫిలాసఫీ రీడర్‌గా పనిచేస్తుండే వాణ్ణి. మా మొదటి సమావేశానికి పార్థసారథి కమిటీ ఛైర్మన్‌ హోదాలో వచ్చారు. కమిటీ సాధించవలసిన ప్రయోజనాల గురించి తనదైన మర్యాదాపూర్వక పరిభాషలో వాక్రుచ్చారు : “ఎదిగే పిల్లల మనసుల్లో విషబీజాలు నాటకుండా ఉండడం మన విధి. ఎందుకంటే అలా జరిగితే జాతీయ సమైక్యత అన్న భావనకు వారు అడ్డంకులుగా మారతారు. సాధారణంగా అలాంటి విషబీజాలు చరిత్ర క్రమంలోనే ఎక్కువగా ఉంటాయి. సోషల్ సైన్సెస్, భాషాశాస్త్రాల్లో కూడా అప్పుడప్పుడూ అలాంటి అభ్యంతరకర అంశాలు కనిపించడం పరిపాటి. అలాంటి అంశాలన్నింటినీ మనం ముందుగానే ఏరి పారేయాలి. మన చిన్నారుల మనసుల్లో జాతీయ సమైక్యత గురించిన భావనలు మాత్రమే మొలకెత్తించగల ఆలోచనలనే ప్రోది చేయాలి. ఆ గురుతర బాధ్యతను మన కమిటీ భుజాలకెత్తుకుంది.”

మిగతా నలుగురు సభ్యులూ గౌరవ పురస్సరంగా తలలూచారు. కానీ నేనలా చేయలేకపోయాను. “సర్! మీ మాటలు నాకు అర్ధం కాలేదు. కొన్ని ఉదాహరణలతో వివరించగలరా?” అని నేరుగా అడిగేశాను. ఆయన జవాబిచ్చారు. “సోమనాథ్‌ దేవాలయాన్ని గజనీ మహమ్మద్‌ దోచుకున్నాడు. కాశీ మథురల్లో దేవళాలను కూలగొట్టి ఔరంగజేబు మసీదులు కట్టాడు, జిజియా పన్నులు వసూలు చేశాడు — ఇలాంటి పనికిమాలిన వాస్తవాలను బోధిస్తూ ప్రస్తుత పరిస్థితుల్లో మన దేశాన్ని బలోపేతం చేయడం సాధ్యమేనంటారా? అలాంటి నిజాలు ద్వేషాన్ని రగల్చడం తప్ప ఏ విధంగా మేలు చేయగలవు?”

“కానీ అవన్నీ చారిత్రక సత్యాలు కదా!” నేను రెట్టించి అడిగాను.

“అరే, మనకు నిజాలు కోకొల్లలుగా ఉన్నాయి. అలా అని అన్నింటినీ చెప్పేస్తామా ఏమిటి? నిజాలను తగుమాత్రంగా ఉపయోగించడమే చరిత్ర బోధించడానికి తెలివైన పద్ధతి” అన్నారాయన. ‘ఔనౌను’ అన్నట్టుగా మిగతా నలుగురు సభ్యులూ తలలు ఊపారు. కానీ నేను అలా ఒప్పేసుకోడానికి సిద్ధంగా లేను.

“మీరే కాశీ, మథుర వంటి ఉదాహరణలు చెప్పారు. ఇప్పటికీ దేశం నలుమూలల నుంచి ఆయా క్షేత్రాలకు ప్రతీ యేటా లక్షలాది భక్తులు వస్తూ ఉంటారు. ఆయా దేవాలయాలను శిథిలం చేసి, వాటికి చెందిన గోడలు, స్తంభాల ఆధారంగా నిర్మించిన భారీ మసీదులు అందరి కళ్ళకూ కనిపిస్తూనే ఉన్నాయి. ఈమధ్యనే మసీదు వెనక చిన్న పాకలా వేసుకుని అందులో ఆలయం ఏర్పాటు చేసుకున్నారు. అలాంటి నిర్మాణాలను చూస్తున్న భక్తుల ఆవేదనకు అంతే లేదు. తమ ప్రీతిపాత్రమైన దైవపు మందిరం దుస్థితి గురించి తమ బంధువులకు చెప్పుకుని వాపోతున్నారు. అలాంటి పరిస్థితులు జాతీయ సమైక్యతను సృష్టించగలవా? అలాంటి చరిత్రను మీరు పాఠ్యపుస్తకాల్లో చేర్చకుండా దాచగలరు. కానీ ఆ పిల్లలు విహారయాత్రలకు వెళ్ళినపుడు తమ కళ్ళతో ఆ నిజాలను చూసి తెలుసుకున్నప్పుడు ఆ చరిత్రను దాచడం సాధ్యమా? పరిశోధకుల అంచనాల ప్రకారం భారతదేశం మొత్తం మీద అలా ధ్వంసం చేసిన మందిరాలు 30వేలకు పైగా ఉన్నాయి. వాటన్నింటినీ మీరు దాచిపెట్టగలరా?”

పార్థసారథి నా మాటలను అడ్డుకున్నారు : “మీరు తత్వశాస్త్ర ప్రాచార్యులు కదా, చరిత్ర ప్రయోజనం ఏమిటో కొంచెం వివరిస్తారా?”

“చరిత్ర ప్రయోజనాన్ని ఎవరూ నిర్వచించలేరు. భవిష్యత్తులో సైన్స్‌, టెక్నాలజీల అభివృద్ధి కారణంగా పరిస్థితులు ఎలా ఉండబోతాయన్నది మనకు తెలీదు. కొందరు పాశ్చాత్య ఆలోచనాపరులు దీన్ని ఫిలాసఫీ ఆఫ్‌ హిస్టరీ అంటున్నారు. ప్రస్తుతం అలాంటి ఆలోచనల వల్ల ప్రయోజనం శూన్యం. మన చర్చ ఏంటి — చరిత్ర బోధించడం వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి అని కదా. చరిత్ర అంటే మన గతకాలపు సంఘటనల గురించి నిజాలు తెలుసుకోవడం, మానవ జీవితాల గురించి నేర్చుకోవడం. దానికోసం శిలాశాసనాలు, తాళపత్ర గ్రంథాలు, ఇతరత్రా రికార్డులు, సాహితీ గ్రంథాలు, పురాతన అవశేషాలు, కళాఖండాలు వంటి వాటిని అధ్యయనం చేయాలి. మన పూర్వీకులు చేసిన తప్పులు చేయకుండా ఉండడమూ నేర్చుకోవాలి. వాళ్ళు ఆచరించిన సద్గుణాలను మనం అనుసరించాలి. వాటన్నింటినీ నేర్చుకోడానికి చారిత్రక వాస్తవాలు మనకు సహాయం చేస్తాయి.”

“సత్యం గురించిన అన్వేషణ మైనారిటీల మనోభావాలను దెబ్బతీస్తే ఏం చేయాలి? సమాజాన్ని మనం విభజించవచ్చా? మనం విషబీజాలు నాటవచ్చా?” అని అడుగుతూ ఆయన నన్ను ఆపడానికి ప్రయత్నించారు.

“సర్‌, మెజారిటీ, మైనారిటీ అంటూ కేటగిరీలు చేస్తున్నామంటేనే ఈ సమాజాన్ని విభజిస్తున్నామని… కనీసం విభజన దిశగా అడుగులు వేస్తున్నామని అర్ధం. అసలీ ‘విషబీజాలు’ అన్న ఆలోచనే పక్షపాత ధోరణికి నిదర్శనం. గజినీ మహమ్మద్‌ లేదా ఔరంగజేబు తమ సొంత మనుషులు, హీరోలు అని మైనారిటీలు ఎందుకు అనుకోవాలి? మొగల్‌ సామ్రాజ్యం నశించిపోడానికి కారణం ఔరంగజేబ్‌ మతోన్మాదం. అక్బర్‌ కాలంలో అతను పరమత సహనం అనే విధానాన్ని అనుసరించాడు కాబట్టి మతపరంగానూ సామాజికంగానూ మిత్రత్వం సాధ్యమైంది. చారిత్రక వాస్తవాలను దెబ్బతీయకుండా పిల్లలకు అలాంటి పాఠాలు చెప్పలేమా? చరిత్ర నుంచి నేర్చుకోవలసిన పాఠాలు బోధించడానికి ముందు చారిత్రక వాస్తవాలను తెలియజెప్పాల్సిన పని లేదా? నిజమైన చరిత్రను దాచడం అనేది రాజకీయాల కోసం చేసే పని. ఈ ట్రెండ్ ఎక్కువకాలం కొనసాగదు. మైనారిటీలు కానివ్వండి, మెజారిటీలు కానివ్వండి… ఉద్వేగాలను నియంత్రించుకునే పరిపక్వతతో సత్యాన్ని ఎదుర్కొనే శీలాన్ని విద్యార్ధులకు ఇవ్వలేని విద్య అర్ధరహితం మాత్రమే కాదు, అత్యంత ప్రమాదకరం కూడా.” అని చెప్పాను.

నా మాటలతో పార్థసారథి ఏకీభవించారు. నా పాండిత్యాన్ని, స్పష్టంగా ఆలోచించగల సామర్థ్యాన్నీ ప్రశంసించారు. భోజన విరామ సమయంలో ఆయన నన్ను ఓ పక్కకి పిలిచారు. నాకు ఎంతో సన్నిహితుడిలా నా భుజాలపై చేతులు వేసి, విజయం సాధించినట్టు నవ్వుతూ నాతో ఇలా చెప్పారు : “మీరు ఇప్పటివరకూ చెప్పిందంతా అకడమిక్‌గా కరెక్టే. మీరు చెప్పిన అంశాలతో ఓ మంచి వ్యాసం రాసుకోండి. కానీ ప్రభుత్వం దేశం మొత్తానికీ ఒక విధానాన్ని తయారు చేసేటప్పుడు, అది అందరు ప్రజల ప్రయోజనాలనూ దృష్టిలో ఉంచుకోవాలి. మేథోపరంగా స్వచ్ఛమైన నియమాలు ఎలాంటి ప్రయోజనాన్నీ అందీయలేవు.”

మరునాడు మళ్ళీ సమావేశమైనప్పుడు కూడా నేను నా వాదనకే కట్టుబడి ఉండిపోయాను. సత్యం ఆధారంగా లేని చరిత్ర నిష్ప్రయోజనకరము, ప్రమాదకరమూ అని నిష్కర్షగా తేల్చిచెప్పాను. పార్థసారథి తన ఆగ్రహాన్ని ముఖం ద్వారా ప్రకటించినప్పటికీ నేను నా వాదన నుంచి ఒక్క అంగుళం కూడా కదల్లేదు. ఆ ఉదయం సమావేశం ఎలాంటి ఫలితమూ తేలకుండానే ముగిసిపోయింది.

ఆ తర్వాత పార్థసారథి నాతో మాట్లాడలేదు. మేం మళ్ళీ ఒక పక్షం రోజుల తర్వాత సమావేశమయ్యాం. అప్పటికి కమిటీని పునర్‌ వ్యవస్థీకరించారు. అందులో నేను లేను. నా స్థానంలో మరో కొత్త వ్యక్తి ఉన్నారు. వామపక్ష భావజాలం కలిగిన ఆ హిస్టరీ లెక్చరర్‌ పేరు అర్జున్ దేవ్‌. ఆ తర్వాత ఎన్‌సీఈఆర్‌టీ ప్రచురించిన కొత్త సోషల్‌ స్టడీస్‌, సైన్స్‌ టెక్స్ట్‌ పుస్తకాలు, వాటిలో పొందుపరిచిన కొత్త పాఠాలూ అన్నీ ఆయన మార్గదర్శకత్వంలో రాయబడినవే. కాంగ్రెస్‌, కమ్యూనిస్టులు అధికారంలో ఉన్నరాష్ట్రాల్లో ఆ పుస్తకాలనే పాఠ్యపుస్తకాలుగా పెట్టుకోవడం కానీ లేదా వాటి ఆధారంగా పాఠ్యపుస్తకాలు రాయడం కానీ జరిగింది.

చాలా కాలం తర్వాత అంటే 2005 అక్టోబర్‌లో ఒక ప్రసంగంలో ఆనాటి విషయం గురించి నేనిలా వ్యాఖ్యానించాను :
11వ తరగతి ఎన్‌సీఈఆర్‌టీ పుస్తకాల్లో ‘ప్రాచీన భారతదేశం’ అన్న పాఠ్యభాగాన్ని రాసింది మార్క్సిస్టు చరిత్రకారుడు ఆర్‌.ఎస్ శర్మ. మధ్యయుగాల నాటి భారతదేశం అన్న భాగాన్ని రాసిన సతీష్‌ చంద్ర కూడా మార్క్సిస్టే. వాటిని నిశితంగా పరిశీలించి పరీక్షించినప్పుడు… ఆ వర్గానికి చెందిన వారు ఎదుగుతున్న పిల్లల మనసులను బ్రెయిన్‌వాష్‌ చేయాలన్న దురుద్దేశంతో కుటిల వ్యూహాలు అమలు చేసిన తీరును గమనించవచ్చు. ఆ చరిత్రకారుల రాతల ప్రకారం… “సహనం అనే లక్షణపు గొప్పదనాన్ని వివరిస్తూ అశోకుడు భ్రాహ్మణులను ‘కూడా’ గౌరవించాలని బోధించే వాడు. అశోకుడు తన రాజ్యంలో పశువులు పక్షులను బలి ఇచ్చే ఆచారాలపై నిషేధం విధించాడు. దానివల్ల యజ్ఞ యాగాది కార్యక్రమాలు నిలిచిపోయాయి. దాంతో బ్రాహ్మణులకు దక్షిణలు నిలిచిపోయి, వారి జీవిక ఆగిపోయింది. అశోకుడి తర్వాత మౌర్య సామ్రాజ్యం విచ్ఛిన్నమైపోయింది. అందులోని పలుభాగాలు బ్రాహ్మణుల పాలనలోకి వెళ్ళిపోయాయి. ఆ బ్రాహ్మణులే బౌద్ధమతం అంతరించిపోవడానికి కారకులయ్యారు..” భారతదేశంలో మాత్రమే కాక చుట్టుపక్కల దేశాలకు సైతం వ్యాపించిన, దేశంలో అత్యంత ప్రభావశీలంగా నిలిచిన మతం — తమ దక్షిణలు కోల్పోయామనే అసంతృప్తితో ఉన్నబ్రాహ్మణుల వల్ల అణిగిపోయిందనడం — ఇంతకు మించిన మూర్ఖత్వం ఇంకేమైనా ఉంటుందా!

ఎర్రకళ్ళ చరిత్రకారులు చేసిన మరో ప్రచారం — ముస్లిములు తమ దండయాత్రల్లో దేవాలయాలను విధ్వంసం చేయడానికి కారణం ఆ మందిరాల్లో పోగుపడివున్న సంపదను దోచుకోవడం కోసమే అనే విషయం. ముస్లిముల దండయాత్రలను హేతుబద్ధీకరించడమే ఈ వివరణ లక్ష్యం. మరికొన్ని సందర్భాల్లో… అలాంటి దోపిడీలు షరియా చట్టం పరిధిలోకి వస్తాయని కూడా వారు వాదిస్తారు. ఆ దాడులు, దోపిడీలకు చట్టబద్ధత కల్పిస్తున్నారన్న మాట.

నిజానికి బౌద్ధం భారతదేశంలోనుంచి మాయమైపోయింది అశోకుడి తర్వాత కానే కాదు. అసలు నిజాన్ని స్వయంగా బౌద్ధమతావలంబి అయిన డాక్టర్ బీ ఆర్‌ అంబేడ్కర్‌ — బౌద్ధం పతనం, నాశనం అనే వ్యాసంలో (అంబేడ్కర్ రచనలు, ప్రసంగాలు మూడవ సంపుటం, మహారాష్ట్ర ప్రభుత్వ ప్రచురణ, 1987) — స్పష్టంగా చెప్పారు. భారతదేశంలోకి చొరబడిన ముస్లిం దురాక్రమణదారులు నలంద, విక్రమశీల, జగద్దళ, ఓదాంతపుర విశ్వవిద్యాలయాలను సమూలంగా ధ్వంసం చేశారు. బౌద్ధ సాధువులను ఊచకోత కోశారు. బతికి బట్టకట్టిన వారు ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకుని నేపాల్, టిబెట్‌ వంటి పొరుగు దేశాలకు పారిపోయారు. అంబేడ్కర్‌ మాటల్లో “బౌద్ధమతం వేళ్ళను సమూలంగా నరికేశారు. భారతదేశంలో బౌద్ధానికి పట్టిన అత్యంత ఘోరమైన దుర్గతి అదే.” ఎర్ర కళ్ళజోళ్ళ వాళ్ళు హిందూమతాన్ని దూషించాలనుకునే ప్రతీసారీ… దయ్యాలు వేదాలు వల్లించినట్టు… అంబేడ్కర్‌ను ఉటంకిస్తారు. అదేసమయంలో “ముస్లిముల బీభత్స భయానక కృత్యాల కారణంగానే భారతదేశంలో బౌద్ధం అంతరించిపోయింది” అని అంబేడ్కర్‌ చెప్పిన మాటల్ని మాత్రం… తమకు అనుకూలంగా లేనందున విస్మరిస్తారు.

ఎన్‌సీఈఆర్‌టీ కోసం రాసిన ‘ప్రాచీన భారతదేశ చరిత్ర’లో ఆర్‌ఎస్‌శర్మ ఇలా అంటారు : “సుసంపన్నమైన బౌద్ధ విహారాలు భారతదేశంపై దండయాత్రకు వచ్చిన తురుష్కులను ఆకర్షించాయి. చొరబాటుదారులకు అవి ప్రత్యేకమైన లక్ష్యాలుగా నిలిచాయి. బౌద్ధ భిక్షువులు ఎందరినో తురుష్కులు హతమార్చారు. అప్పటికీ మరెంతో మంది బౌద్ధులు తప్పించుకుని నేపాల్, టిబెట్‌లకు పారిపోగలిగారు.” ఆ తురుష్కులు ఎవరు — హిందువులా? మహా మేధావి అయిన మార్క్సిస్టు శర్మ గారు సరిగ్గా ఇక్కడే నిఖార్సైన నిజాలు దాచేశారు.. తురుష్కులు (టర్కీ దేశస్తులు) ముస్లిములు. తమ షరియా లా — ఇస్లామిక్‌ న్యాయం ప్రకారమే వారు భారతదేశంలో మందిరాలను కూల్చేశారు. ఆ నిజాన్ని దాచడం కోసమే ఆర్‌ఎస్‌ శర్మ టర్కీ దేశపు ముస్లిములను వారి జాతినామంతో తురుష్కులని ప్రస్తావించారు. ఆ సమయంలోనే ఆయన తోటి చరిత్రకారులు ‘అశోకుడి పాలనలో దక్షిణలు కోల్పోయిన బ్రాహ్మణుల వల్లనే బౌద్ధమతం పతనం అయిపోయింది’ అని తప్పుడు ప్రచారం చేశారు. తురుష్కులు ముస్లిములు అనే నిజాన్ని దాచిపెట్టడం, బ్రాహ్మణుల వల్లే బౌద్ధం పతనమైందని అబద్ధాలు చెప్పడం — ఎంత గొప్పగా చేశారో! అలాంటి ఎత్తుగడల గురించి లాటిన్‌లో ఓ మాట ఉంది ‘సప్రెసియో వెరి – సజెస్టియో ఫాల్సి’. దాన్ని మనం తెలుగులో ‘నిజాల్ని తొక్కెయ్‌ – అబద్ధాలాడెయ్‌’ అనుకోవచ్చు.

*****     *****     *****     *****

అదండీ భైరప్ప గారి వాదన. మరి ఎర్ర కళ్ళజోళ్ళ వాళ్ళు పర్వని పొగిడి, ఈ వ్యాసాలను తెగ తిట్టారేమో నాకు తెలీదు. తెలిసిన వారెవరైనా ఉంటే చెప్పండి. ఇప్పటికైనా ఓపిక చేసుకుని వచ్చి రచ్చ చేస్తారు.

సింధు నాగరికతలో కుల పిచ్చి కహానీ

మన దేశంలో కులానికి అనుకూలంగా మాట్లాడడం అంటే మహా నేరం అన్న పరిస్థితి వచ్చేసి కనీసం ఓ రెండు దశాబ్దాలు అయి ఉంటుంది. రకరకాల వాదులు అందరూ కులం ప్రస్తావన వస్తే ఒంటికాలి మీద లేచి గొంతులు ఓ చించేసుకునే వారే. ఎవరికి నచ్చినా నచ్చకపోయినా మన దేశంలో కులం అనే అస్తిత్వం ఇంకా అమల్లో ఉంది. ప్రభుత్వాలే దాన్ని ఏ దశలోనూ తొలగించడం లేదు. కానీ సోకాల్డ్ అభ్యుదయ వాదులు, కులనిర్మూలన వాదులు, ఉదారవాదులు, లౌకిక వాదులు… ఇంకా రకరకాల వారంతా కులం అన్న పదాన్ని ఓ మహా భూతంలా… దానికి అనుకూలంగా నోరెత్తే ప్రతీ ఒక్కడినీ భయంకరమైన విలన్‌లా చిత్రీకరిస్తున్నారు. తాజాగా… ఒలింపిక్స్‌లో రజత పతక విజేత పీవీ సింధు విషయంలోనూ అదే జరిగింది.

Sindhu

సింధు దేశం పరువు నిలబెట్టిన వేళ లక్షలాది మంది ఆమె కులం ఏమిటో తెలుసుకోవాలనే కుల గజ్జితో గింజుకుపోయారంటూ న్యూస్‌మినిట్ అనే వెబ్ సైట్ ఓ కథనాన్ని వండి వార్చేసింది. దాన్ని ఇండియన్ ఎక్స్‌ప్రెస్, టైంస్ ఆఫ్ ఇండియా పత్రికలు క్యారీ చేసేసాయి. ఇంక సోషల్ మీడియాలో విమర్శకుల నోళ్ళన్నీ కేకలు వేయడం మొదలెట్టాయి. అయితే ఇంతకీ అది నిజమేనా? సింధు కులం గురించి లక్షల మంది వెతికారా? ఆ విషయంలోని నిజానిజాలను ఇండియాఫ్యాక్ట్స్ వెబ్‌సైట్‌లో సంక్రాంత్ సనూ అనే రచయిత బైటపెట్టాడు. అతని వ్యాసానికిది స్వేచ్చానువాదం.

ఒలింపిక్స్‌లో పీవీ సింధు వెండి పతకం గెలవగానే… దాని గురించి ‘దేశం’ కోణం లోనుంచి రాయాలని చాలా మంది మీడియా జనాలు ప్రయత్నించారు. ఇండియా అంతే కులాల కుమ్ములాటలే అన్నది మన మీడియాలో చాలా మంది భావన. ఆందుకే న్యూస్‌మినిట్ వాళ్ళు ఓ వ్యాసానికి శిర్షిక ఇలా పెట్టారు “పతకం కోసం సింధు శ్రమిస్తున్న వేళ ఎందరో భారతీయులు ఆమె కులం గురించి గూగుల్‌లో వెతికారు”. ఆ వ్యాసం కోసం ఎంతో సమాచారం సేకరించారు. “21వ శతాబ్దంలోనూ భారతీయులు తమ కులం అంటే పిచ్చెక్కి పోతుండడం శొచనీయం, దేశంలోని నికృష్ట పరిస్థితికి ఇది నిదర్శనం” లాంటి పడికట్టు రాళ్ళకు లెక్కే లేదు. కానీ ఇక్కడ సమస్య ఏంటంటే ఆ వ్యాసంలో “కులం” పేరిట చేసిన ఆరోపణలు తప్పు. ఆ పత్రిక సిబ్బందికి “రిలేటివ్”కీ “యాబ్సొల్యూట్”కీ తేడా తెలీదు. ఇంక “గూగుల్ ట్రెండ్స్” లేదా “యాడ్‌వర్డ్స్” ఎలా పనిచేస్తాయో తెలీదు. కానీ భారతదేశంలో కులం అన్న పదం ముందు పెట్టుకుని ఏమైనా రాసేయవచ్చు కదా. ఇంక సహజంగానే ఆ కథనాన్ని ఇండియన్ ఎక్స్‌ప్రెస్, టైంస్ ఆఫ్ ఇండియా పత్రికలు (నిర్ధారించుకోకుండానే) అందేసుకున్నాయి. ఇంక సొషల్ మీడియా సంగతి అందరికీ తెలిసిందే. ఎవరు పడితే వాళ్ళు ఏది పడితే అది రాసేస్తారు. ఆ వ్యాసంలోని వాక్యాలు ఇలా ఉన్నాయి : “పీవీ సింధు తీవ్రంగా పరిశ్రమిస్తూ రియో ఒలింపిక్స్‌లో మెడల్ కొట్టాలని ప్రయత్నిస్తున్న వేళ, ఆమె కులం గురించి వేల మంది వెతుకుతున్నారు. ఆ విషయం గూగుల్ స్టాట్స్ ద్వారా తెలిసింది. దాని ఫలితాలు ఆశ్చర్యకరం కాదు బాధాకరం”.

తమ కథనాన్ని సమర్ధించుకునేందుకు న్యూస్ మినిట్ వాళ్ళు సింధు గతం తవ్వుతూ తమకు అనుకూలంగా కనిపించిన గూగుల్ ట్రెండ్స్ గ్రాఫ్స్ ప్రచురించారు. వాటిని ఒకసారి చూద్దాం.

న్యూస్ మినిట్ వాళ్ళ ప్రకారం సింధు కులం గురించిన వెతుకులాట జూలైతో పోలిస్తే ఆగస్టులో కనీసం 10 రెట్లు పెరిగింది. కాబట్టి ఇప్పటివరకూ లక్షలాది భారతీయులు ఆమె కులం గురించి వెతికారన్న మాట.

SC 1

మధ్యలో ఈ లక్షలాది మంది ఎక్కడి నుంచి వచ్చారు? తమది కచ్చితమైన సమాచారం అనుకుంటున్న వారు గూగుల్ ట్రెండ్స్ సాపేక్షమని గుర్తించాలి. (గ్రాఫ్ పై భాగంలోని విలువ 100). సింధు కులం గురించిన సెర్చ్‌లు ఎందుకు ఒక్కసారిగా పెరిగాయి? ఆసలు, సింధు గురించిన అన్ని సెర్చ్‌లూ విపరీతంగా పెరిగాయి. కావాలంటే సింధు తల్లి అన్న పెరామీటర్‌కి కూడా అలానే పెరిగి కనిపిస్తాయి.

SC 2

అలా సింధు తల్లి గురించిన వెతుకులాటలో కూడా గతం కంటె గణనీయంగా పెరిగిన గణాంకాలు న్యూస్ మినిట్ వాళ్ళకి “కలచివేసేవి”గానో, “హృదయ విదారకం”గానో ఎందుకు కనిపించలేదో మరి.

ఇంక “లక్షలు” అన్న సంఖ్య గురించి వారేం చెబుతున్నారో చూద్దాం. “మరి కచ్చితమైన గణాంకాల మాటేమిటి? “సింధు కులం” అన్న సెర్చ్ టెరంతో 2016 మే, జూన్, జులై నెలల్లో నమోదైన అంకెలనే మేము చూపుతున్నాం.” అంటూ ఈ ఇమేజ్ చూపిస్తున్నారు.

SC 3

“సింధు కులం గురించి జూన్‌లో లక్షా 50వేల మంది వెతికారు, ఇక జులైలో 90వేల మంది వెతికారు”. ఇదీ వాళ్ళు చెప్పిన మాటలు.

ఇక్కడ న్యూస్ మినిట్ వాళ్ళు గూగుల్ యాడ్‌వర్డ్స్ కీ వర్డ్స్ ప్లానర్ టూల్ వాడారు. ఐతే దాన్ని ఎలా వాడాలో వాళ్ళకి సరిగ్గా తెలియలేదు. ఆ టూల్ మీ సెర్చ్ టెరంలోని అన్ని పదాల గురించీ వెతికేస్తుంది. ఆంటే పైన చెప్పిన లక్షల సెర్చ్‌లు “సింధు కులం” గురించి కాకుండా ఉత్త “సింధు” అన్న పదం గురించిన వెతుకులాటలను కూడా ప్రస్తావిస్తున్నాయన్న మాట.

మరైతే, కచ్చితంగా “సింధు కులం” గురించే సెర్చ్ చేసిన వాళ్ళు ఎంతమంది? వాళ్ళ సంఖ్య ఇదిగో ఇక్కడ చూడండి.

SC 4

అంటే సింధు కులం గురించి సగటున ఒక నెలలో జరిగిన సెర్చ్‌లు 210 మాత్రమే. గూగుల్ ట్రెండ్స్ రిలెటివ్ రేషియోని పరిగణనలోకి తీసుకుంటే ఆ సంఖ్య 10 రెట్లు పెరిగి 2100 అవుతుంది. అంతే తప్ప లక్షలకు లక్షలు కాదు. మరి ఇంతకీ ఆ సంఖ్య ఎక్కడిది? అది పీవీ సింధు అనే కీ వర్డ్ ఉన్న అన్ని సెర్చ్‌ల సంఖ్య.

మరో విషయం, సింధు కులం గురించి సెర్చ్‌లు పెరగలేదా అంటే.. పెరిగాయనే చెప్పుకోవాలి. ఆ పెరుగుదల ఎంతో తెలుసా? జూన్ నుంచి ఆగస్ట్ నాటికి సింధు కులం గురించిన అన్వేషణలో పెరుగుదల 0.14 శాతం మాత్రమే.

కులం గురించి గొంతులు చించుకోవడం విపరీతంగా పెరిగిపోయింది. ఎంతగా అంటే దేనికి వ్యతిరేకంగా అరుస్తున్నారో, దేనికి అనుకూలంగా చేతులు ఎత్తుతున్నారో తేడా తెలీనంత. దీనికి కారణం ఏంటి?

వర్మకీ బుర్ర పనిచేస్తోంది… రామకీర్తన పాడాలి….

చాలా రోజుల తర్వాత రాంగోపాల్ వర్మ కొంచెం సెన్సిబుల్‌గా మాట్లాడాడు. ఈ మధ్య కాలంలో వర్మ పోచికోలు విషయాల మీద పనికిమాలిన వ్యంగ్య వ్యాఖ్యలు చేస్తూ బతికేస్తున్నట్టు అప్పుడప్పుడూ చూసే వార్తలను బట్టి అనిపించేది. అలాంటిది… మత అసహనం లాంటి సీరియస్‌ సబ్జెక్ట్‌ దగ్గరకు వచ్చేసరికి తన నిజమైన శైలిలో చాలా సంప్రదాయబద్ధంగా మాట్లాడాడు.

అవును… సంప్రదాయబద్ధంగానే. అంటే రెండు రకాలుగా ట్రెడిషనల్‌గా. మొదటిది… మత అసహనం వంటి విషయంలో సోకాల్డ్‌ బుద్ధిజీవుల అభిప్రాయాలకు భిన్నంగా సంప్రదాయబద్ధంగా మాట్లాడాడు. సాధారణంగా హిందూ దేవీ దేవతల గురించి రకరకాల వెకిలి వ్యాఖ్యలు చేసే వర్మ నుంచి ఇలాంటి మడిచీర కామెంట్లను ది గ్రేట్‌ మేధోవర్గం జీర్ణించుకోవడం కష్టమే. ఇక రెండోది… అసలు వర్మ శైలే సంప్రదాయబద్ధం అని. సినిమా ప్రమోషన్ల కోసం ఎన్నిరకాల కహానీలు చెప్పినా… బేసిగ్గా వర్మ సినిమాలన్నీ రూల్‌బుక్‌ని కచ్చితంగా ఫాలో అయ్యేవే. సినిమాలోని కథ, కథా సంవిధానం పక్కన పెడితే… సాంకేతిక విషయాలన్నీ నిర్దుష్టంగా ఉంటాయి. కెమెరా, లైటింగ్‌, ఫ్రేమింగ్‌ లాంటి ప్రయోగాలన్నీ ఆ పరిధిలోనే తిరుగుతూ ఉంటాయి. అలా… వర్మ పక్కా సంప్రదాయవాది అని థీరీ. 🙂

రంగేళీ రాజా ఆమిర్‌ఖాన్‌… కడుంగడు బుద్ధిజీవి. సత్యమేవ జయతే అని నినదించిన నిఖార్సయిన దేశభక్తుడు. ఆయనకు ఉన్నట్టుండి దేశంలో మత అసహనం పెరిగిపోతుండడం గురించి ఆవేదన పెల్లుబికింది. ఈ దేశానికి స్వతంత్రం వచ్చాక మొట్టమొదటిసారి గత ఆరేడు నెలల్లోనే దేశంలో పరిస్థితులు పాడైపోయినట్టు, సర్వనాశనమైనట్టూ తెలిసింది. అది కూడా… తన సంతానం భవిష్యత్తు కోసం తన భాగస్వామి ఆందోళన వ్యక్తం చేసి దేశం వదిలిపెట్టిపోదామన్నప్పుడే అర్ధమయింది. ఆ విషయం గురించి ఆయన తన ఆవేదనను  పబ్లిక్‌ ఫోరమ్‌లోనే చెప్పాడు. అది కూడా కేంద్ర మంత్రి సమక్షంలో. పాపం… తన భావ ప్రకటనా స్వేచ్ఛ కూడా పోయిందని ఆమిర్‌కు ఆ సమయంలో ఎంత భయం వేసి ఉంటుందో!

ఆ సందర్భంలో సోకాల్డ్‌ అసహనశీలురు ఎవరూ నేరుగా ప్రస్తావించడానికి భయపడే విషయాన్ని వర్మ చాలా సింపుల్‌గా అడిగేసాడు. అయ్యా… 125 కోట్ల భారతదేశం ఆదరించే ప్రపంచంలోని అతిపెద్ద సినీపరిశ్రమల్లో ఒకటైన బాలీవుడ్‌ను ఏలుతున్నది ముగ్గురు ఖాన్‌లు కదా… వారు ముగ్గురూ ముస్లిములే కదా… అయినా వాళ్ళ సినిమాలన్నీ మెజారిటీ హిందువుల దేశంలో సూపర్‌డూపర్‌ హిట్‌లు కదా… వాళ్ళను ఈ దేశం ఐకానిక్‌ సూపర్‌స్టార్లుగా నెత్తిన పెట్టుకుంది కదా… అది కూడా అసహనమేనా? అని అడిగేసాడు. (అన్నట్టు ఇదేదో కరడు గట్టిన హిందుత్వ వాదుల భాషలా లేదూ?… వర్మా సిగ్గుసిగ్గు… వర్మా డౌన్‌డౌన్‌… లాంటి క’ళ్ళెర్ర’జేసే మేధావుల ప్రకటనలు ఇంకా రాలేదా?)

aamir_rgv
అదే సమయంలో వర్మ ఇంకో వాక్యం వదిలాడు…. ఇవాళ్టి రోజుల్లో మనం కుప్పలుతెప్పలుగా వచ్చిపడుతున్న సమాచారంలో మునిగిపోతున్నాం తప్ప జ్ఞానం మాత్రం కరువయింది.. అన్నాడు. ఈ వాక్యాన్ని పెద్దగా ఎవరూ పట్టించుకున్నట్టు లేరు. సెల్ఫ్‌ ప్రొక్లెయిమ్డ్‌ మేధావులకు తాము చెప్పిందే జ్ఞానం అన్న ఎరుక ఉంటుంది కదా.. అలాంటప్పుడు ప్రత్యక్షంగానో పరోక్షంగానో తమకు తగిలేలా వర్మ ఇచ్చిన స్టేట్‌మెంట్‌లో ఆ ముక్కని ఎందుకు పట్టించుకుంటారు లెండి. మోదీ అధికారంలోకి వచ్చిన సుమారు ఆరునెలల తర్వాత విడుదలైన ఆమిర్‌ఖాన్‌ సినిమా పీకే… హిందువుల్లోని (అంధ)విశ్వాసాల మీద వ్యంగ్యంగా విరుచుకుపడినప్పుడు పాపం కిరణ్‌రావుకు భయం వేసినట్టు లేదు… అప్పుడు ప్రజలకు జ్ఞానం అవసరం లేదు. ఇప్పుడు మాత్రం సోకాల్డ్‌ మత అసహనం గురించిన జ్ఞానం అక్కరపడిపోయింది.

సగటు ప్రేక్షకుడికి హీరో హిందువా ముస్లిమా అన్నది అనవసరం… తనకు కావలసిన వినోదం పంచుతున్నాడా లేదా అన్నది ముఖ్యం. సగటు పౌరుడికి అసహనం గురించిన చర్చలు అనవసరం. భారీ స్థాయిలో మతకలహాలు జరిగి తన ఇంటికి నిప్పంటుకుంటేనే దానిగురించి ఆలోచిస్తాడు. పరిమాణాత్మకంగా చూసుకుంటే అలాంటి ఘర్షణలు దేశంలో బాగా తగ్గాయన్నది కాదనలేని నిజం. ఆ విషయాన్ని ఒప్పుకోవడం చాలా కష్టం. ఢిల్లీలో చర్చిల మీద దాడులు చేసేస్తున్నారంటూ గగ్గోలు పెట్టారు. తర్వాత అవి మతపరమైన దాడులు కావని తెలిసాక కిక్కురుమన్న వారే లేరు. ఈ దేశంలో మావోయిస్టులు చేసే హత్యల గురించి తెలియనివారు లేరు. సాయుధ పోరాటం పేరిట వారు చేస్తే ఒప్పయిన దాడులు…. మత విశ్వాసం పేరిట హిందువులు చేస్తే (చేసారని ఇంకా నిరూపణ కాలేదు, కానీ ఒకవేళ అదే నిజమని అనుకుంటే) మాత్రం తప్పయిపోతాయి. అయ్యా కుల లేదా మత దురహంకారంతో చేసే హత్యలకూ సైద్ధాంతిక పోరాటాలకూ సాపత్యమా అని విరుచుకుపడవచ్చు… మార్గం ఏదైనా ఫలితం ఒక్కటే కదా.

మత అసహనానికి నిదర్శనంగా చూపిన ఘటనలు… మహారాష్ట్రలో దభోల్కర్‌ హత్య… కర్ణాటకలో కల్బుర్గీ హత్య… దాద్రీలో అఖ్లాక్‌ హత్య…! వాటిని ఎవరూ సమర్ధించడం లేదు. కానీ అలాంటి రాజకీయ హత్యలు ఇంతకుముందు దేశంలో ఎప్పుడూ లేవా? అలా ప్రశ్నించడం లౌకిక సామ్యవాదానికి విఘాతకరమట. వామపక్ష నాయకులు గతంలో ఎన్నడూ హత్యలకు గురికాలేదా… వామపక్ష అతివాదులైన మావోయిస్టులు ఇతర పక్షాల వారిని హతమార్చలేదా. కానీ ఈ ఆరేడు నెలల్లోనే దేశం పరిస్థితి భయానకంగా మారిపోయిందా? దాద్రీ హతుడు అఖ్లాక్‌కు ఏ పార్టీతో సంబంధం లేదు కదా అనవచ్చుగాక… ఇన్ఫార్మర్ల నెపంతో ఎన్ని వందల మంది సామాన్య జనాన్ని బలితీసుకున్నారు? వాటిని నేరుగా సమర్ధించకపోయినా ఏనాడూ వ్యతిరేకించని మహానుభావులకు ఇప్పుడు అఖ్లాక్‌ కుటుంబం మీద జాలీ దయా పెల్లుబికిపోయాయి. అదేం (బిహా)రాజకీయమో అర్ధం చేసుకోవడం కష్టమా!

మైనారిటీలంటే ఈ దేశంలో ముస్లిములు, వారి తర్వాత కొంతవరకూ క్రైస్తవులు మాత్రమే. సిక్కులు, బౌద్ధులు, జైనులు మైనారిటీలు కారు. వారికి హక్కులు, నిధులు, పదవులు, హోదాలు అక్కర్లేదు. ముస్లిములు చెప్పేది మాత్రమే నిజం అన్న భావనలు మెజారిటీ ప్రజల్లో పాతుకుపోయాయి. ఏదైనా అంశంపై ఒక పొల్లుమాట మాట్లాడినందుకు విమర్శిస్తే అది ముస్లిముల భావప్రకటనా స్వేచ్ఛపై దాడి అని లౌకికవాదులు ఎగిరెగిరి అరిచి ఇల్లుపీకి పందిరేసే వాతావరణం ఉంది. అలాంటి చోట… పక్కా సంప్రదాయవాదిలా… హిందుత్వ ప్రచారక్‌లా వర్మ మాట్లాడాడు. వర్మా.. బీ రెడీ… హిందూ దేవీ దేవతల మీద సొల్లు ట్వీట్లు చేసినట్టు కాదు. త్వరలోనే నీ అవార్డులను నీతోనే వాపస్‌ ఇప్పించే ప్రయత్నాలు జరుగుతాయి.

కశ్మీర్ కీ వో కలీ ఔర్ కభీ నహీ ఖిలేగీ

నాకు 15-16ఏళ్ళ వయసు. మా చుట్టూ ఏం జరుగుతోందో కొంచెం కొంచెంగా ఊహ తెలుస్తున్న సమయమది. సాయంత్రం కొద్దిగా చీకటి పడే వేళకు ఇంటిముందు ఆడుకోడానికి వెడతామంటే కూడా అమ్మా నాన్నా వద్దనేవారు. నేనే కాదు, మా వర్గం పిల్లలందరి పైనా అలాంటి ఆంక్షలే ఉండేవి. ఇంక ఆడపిల్లల సంగతి చెప్పనే అక్కర్లేదు. ఇంట్లో నుంచి బైటకే రానిచ్చే వారే కాదు. వాళ్ళకి చదువు, బడి అనేవి ఉండేవే కాదు. ఆ విషయంలో మాత్రం మగ పిల్లలు అదృష్టవంతులే. అలా అని మా ఇళ్ళలో ఆడవాళ్ళంటే వివక్ష ఉండేదని కాదు. ఎప్పుడు ఏ అమ్మాయిని ఎవరు ఎత్తుకుపోతారో, అత్యాచారం చేసి జీవచ్ఛవాల్లా చేసి విసిరి పారేస్తారో అన్న భయం. మా బంధువుల్లోనే ఇద్దరు ముగ్గురమ్మాయిలు అదృశ్యమైపోవడం, కొన్నాళ్ళకు వారి శవాలు ఊరి చివర దొరకడం నాకు లీలగా గుర్తుంది కూడా.

మాది పెద్ద ఉమ్మడి కుటుంబం. మా నాన్నగారి అన్నదమ్ములూ అక్కచెల్లెళ్ళూ వాళ్ళందరి కుటుంబాలూ కలిసి ఉండేవి. మా తాతయ్య కట్టించిన మూడంతస్తుల మేడలోనే అందరం కలిసుండేవాళ్లం. పిల్లమూక అందరం కలిసి మేడపైకెక్కి ఆడుకుంటుంటే ఎంత సందడిగా ఉండేదో. కానీ ఆ భోగం అరగంట కూడా ఉండేది కాదు. ఆరుబైట ఆడుకోడం ప్రమాదకరమంటూ ఎవరో ఒకళ్ళు వచ్చి మమ్మల్ని ఇంట్లోకి తీసుకుపోయేవారు. బాల్యపు మా కుతూహలం భయాన్ని లెక్క చేసేది కాదు, కానీ అమ్మానాన్నలు చెప్పిన మాట జవదాటే వాళ్ళం కాదు.

కొందరి పలకరింపులకు నవ్వుతోనే బదులిచ్చే వాళ్ళం తప్ప పెద్దగా మాట్లాడేవాళ్ళం కాదు. గుండెలు బితుకు బితుకు మంటూనే ఉండేవి. వాళ్ళలో ఎవరు ఎప్పుడు ఎలా మారిపోతారో.. ఎవరు ఎప్పుడు కాల్చేస్తారో తెలీదు. దానికి చిన్నా పెద్దా తేడా లేదు. తేడా అల్లా మతమే. వాళ్ళ ప్రార్థనాలయాల మీద మైకుల నుంచి వాళ్ళని మన మతంలోకి మార్చండి, ఒప్పుకోని కాఫిర్లను చంపి పారేయండిఅన్న మాటలు గాలితరగల మీద నుంచి తేలుకుంటూ వచ్చి, ఇళ్ళలో తలుపులు వేసుకుని కూర్చున్న మా చెవుల్లో గింగిర్లు తిరుగుతుండేవి. అలాంటి బహిరంగ బెదిరింపులు వినిపించిన ప్రతీసారీ తల్లికోడి తన పిల్లల్ని రెక్కల కింద అదుముకున్నట్టు అమ్మ మమ్మల్ని దగ్గరకు తీసుకునేది.

ఇండియా నుంచి పాకిస్తాన్ విడిపోయింది 1947లోనే కావచ్చు. అప్పటికి నేను పుట్టలేదు. అప్పటి గొడవల్ని నేను ప్రత్యక్షంగా చూడలేదు. పాకిస్తాన్ కన్ను కశ్మీర్ మీద ఉన్నప్పటికీ 1950 తర్వాత గొడవలు కొంచెం తగ్గుముఖం పట్టాయి. 30 ఏళ్ళు ఒకమోస్తరు సాఫీగా గడిచాయేమో.* మళ్ళీ 80ల నుంచీ టార్చర్ మొదలైంది. 90ల నాటికి అది పరాకాష్టకు చేరుకుంది. ఆ దశలోని సంఘటనలే నేను చెబుతున్నవి.

ఒకరోజు రాత్రి నాన్న మమ్మల్నందరినీ లేపేసారు. కళ్ళు నులుముకుంటూ బైటకు హాల్లోకి వచ్చాం. పెదనాన్నలు పెద్దమ్మలు చిన్నాన్నలు చిన్నమ్మలు అత్తయ్యలు మావయ్యలు కూడా వచ్చేసారు. పెద్దవాళ్ళ చేతుల్లో కొన్ని సంచీలున్నాయి. అంత చీకట్లో ఆ ప్రయాణం మాపిల్లలందరికీ మహా సరదాగా అనిపించింది. మాకు అసలు సంగతి పూర్తిగా తెలీదు కదా. కొన్ని కిలోమీటర్ల దూరం చల్లటి గాలిలో నడిచాం. నిద్దర్లు వదలని పిల్లలని అమ్మలో నాన్నలో ఎత్తుకున్నారు. పెద్దవాళ్ళందరి ముఖాల్లో ఆవేదన. చివరికి ఎప్పటికో మేం ఓ శిబిరాల సమూహం దగ్గరకు చేరుకున్నాం. పెద్ద కుటుంబం కావడంతో మాకందరికీ ఒక డేరా కేటాయించారు. పిల్లలందరం వెంటనే నిద్రపోయాం, పెద్దవాళ్ళు మాత్రం ఏవో కబుర్లు చెప్పుకుంటూ ఉండిపోయారు.

పొద్దున్న లేచాక అందరం కాలకృత్యాలు తీర్చుకున్నాం. అందరికీ ఒకటే బాత్రూం, ఒకటే టాయిలెట్. మా ఇంట్లో మూడంతస్తుల్లోనూ వేరేవేరేగా ఉండేవి. మొదట్లో మాకు ఈ తేడా దేనికో తెలీలేదు. కొన్ని రోజులు బాగానే గడిచిపోయాయి. తర్వాత మాకు ఆ శిబిరం బోర్ కొట్టేసింది. ‘అమ్మా, మనింటికి వెళ్ళిపోదామేఅంటూ మారాం చేసేవాళ్ళం. పెద్ద పిల్లలకి విషయం కొద్దికొద్దిగా అర్ధమైనాఇంటి బెంగతో అక్కడికే వెళ్ళిపోదామంటూ గోల చేసే వాళ్ళం. మమ్మల్ని సముదాయించ లేక, కొట్టకుండా ఉండలేక నానా యాతనా పడేవారు. అంతలో ఒకరోజు ఒక వార్త వచ్చింది. మేం ఢిల్లీ వెళ్ళిపోతున్నామట.

ఢిల్లీఢిల్లీఢిల్లీ…. కొన్నాళ్ళు పిల్లలకు అదో సరదాగా ఉండేది. పెద్దవాళ్ళు మాత్రం ఏంటేంటో మాట్లాడుకునే వారు. తిట్టుకునేవారు, అరుచుకునేవారు. చచ్చినా సొంతూరు వదిలి ఎక్కడికీ కదిలే ప్రసక్తే లేదంటూ ఆడవాళ్ళు కన్నీళ్ళ పట్టు పట్టుక్కూర్చునే వారు. కదలకపోతే చచ్చిపోతామంటూ మగాళ్ళు హెచ్చరిస్తుండేవారు. డేరాల దగ్గర దొరికే బులెట్ల, బాంబుల ఖాళీ షెల్స్ మాకు ఢిల్లీలో దొరుకుతాయా లేదాఅవి లేకపోతే ఆడుకోడం ఎలా? వంటి సందేహాలు మా పిల్లల బుర్రలు తొలిచేస్తుండేవి. కొద్దిరోజుల్లో ఢిల్లీ వెళ్ళిపోడానికి ఏర్పాట్లు జరుగుతుండగా…. అమ్మ చచ్చిపోయింది.

అలాగే ఢిల్లీ వెళ్ళిపోయాం. వెళ్ళిన రోజే మా ఉత్సాహం నీరు కారిపోయింది. రోడ్డు పక్కన పేవ్ మెంట్ మీద టెంటులో ఎందుకుండాలో అర్ధం కాదు. అక్కడి మా ఇంటికి వెళ్ళిపోదామంటే వినిపించుకోరు. ఇక్కడేం చేయాలోఎన్నాళ్ళిలా గడపాలో అనుకుంటూ ఉండేవాళ్ళం. మా సరదాలన్నీ చచ్చిపోయాయి. ఎటు చూసినా నిరాశ, నిరాసక్తతే (మాయూసీ). దాన్ని కప్పిపుచ్చుకోడానికి ఢిల్లీలో గల్లీ గల్లీ తిరిగేవాళ్ళం. ఎప్పటికైనా శ్రీనగర్ లోని మా మూడంతస్తుల మేడకు వెళ్ళిపోతామన్న కల మాత్రం ఉండేది. కొన్నాళ్ళకు అదీ తీరిపోయింది. ఆ ఇంటిని ఎవరో తమ సొంతం చేసేసుకున్నారట. ఆ విషయంలో మా బంధువుల్లోనే కొందరు నాన్నని తిట్టేవారు. ‘ఆ బెదిరించిన వాళ్ళు ఎంతో కొంత ముట్టజెబుతామన్నారు కదావాళ్ళకి ఇల్లు అమ్మేసి ఉంటే నాలుగు డబ్బులైనా వచ్చేవి కదాసెంటిమెంటల్ ఫూల్ లా ప్రవర్తించావుఅనేవారు. అలాంటి వారికి నాన్న ఎప్పుడూ జవాబివ్వలేదు.

ఎప్పటికైనా ఎలాగైనా కశ్మీర్ వెళ్ళిపోవాలన్న మా కలలు నెరవేరలేదు. శ్రీనగర్లోని మా ఇంటిని కూల్చేసారని, ఆ స్థలాన్ని ఆక్రమించేసుకుని కొత్తగా ఇల్లు కట్టుకున్నారనీ తెలిసిన నాడు ఒంట్లో ఏదో నరం తెగిపోయింది. కొన్నాళ్ళకే నాన్న మాకు దూరమయ్యారు. తర్వాత మా గతి మా చేతిలో లేకుండా పోయింది. ఢిల్లీ రోడ్ల మీదే పెరిగాం. ఏవో చదువులు చదువుకున్నాం. ఎలాగోలా డిగ్రీలు పూర్తి చేసాం. అప్పుడే ఈ ఉద్యోగం వచ్చింది, హైదరాబాద్ వచ్చేసాను.

మీ భాగ్యనగరంతో మాకు ఫిర్యాదులూ లేవు. ఇక్కడ అన్నీ ఉన్నాయి. కానీ నాకు కావలసింది లేదు. ఆఫీసులో మీతో సరదాగా కబుర్లు చెప్పే నేను నేను కాను. ఈ చీకట్లో మగ్గిపోతూ నా ఇంటికి, నా వాళ్ళకి దూరమైన వేదనతో ఏడుస్తున్న నేనే నిజమైన నేను……

***** ***** ***** ***** ***** *****

చెట్టంత మనిషి అలా ఏడుస్తుంటే ఏం మాట్లాడాలో అర్ధం కాలేదు నాకు. భట్ కొన్ని నిమిషాల్లో తనను తాను కంట్రోల్ చేసుకున్నాడు. పద అలా వెళ్ళి చాయ్ తాగొద్దాం అన్నాను. అలా రోడ్లెక్కి దగ్గరి థియేటర్ లో ఆడుతున్న హిందీ సినిమా గురించి, ఇంకా నానా సోది సబ్జెక్టుల గురించీ కబుర్లు చెప్పుకున్నాం.

మా డెస్క్ ఒక నానాజాతి సమితిలా ఉండేది. కనీసం పది రాష్ట్రాలకూ, వేర్వేరు భాషలకూ చెందిన సుమారు పాతిక మంది కలిసి పనిచేసేవాళ్ళం. ఆ గ్రూప్ లోని కశ్మీరీ పండిట్ మిత్రుడి గదికి వెళ్ళినప్పుడు జరిగిన సంభాషణ అది. ఆ తర్వాత కూడా అప్పుడప్పుడూ మా గ్రూప్ లో కశ్మీర్ గురించి చర్చలు జరుగుతుండేవి. కానీ అవెప్పుడూ అంత ఎమోషనల్ స్థాయికి చేరుకోలేదు. బహుశా 2005-2006 నాటి సంఘటన ఇది. నాలుగైదేళ్ళ తర్వాత భట్ కి ఆ ఛానెల్లోనే జమ్మూలో రిపోర్టింగ్ ఛాన్స్ వచ్చింది, మరికొన్నాళ్ళకి నేను ఆ ఛానెల్ వదిలిపెట్టేసాను.

ఇప్పుడు కశ్మీరీ పండితులను సొంతగడ్డకు ఆహ్వానిస్తూ అక్కడి రాష్ట్రప్రభుత్వం ప్రకటనలు చేస్తుండడం, దాన్ని ప్రతిపక్షాలూ, వేర్పాటువాదులూ వ్యతిరేకిస్తుండడం చూస్తుంటే ఆనాటి మా సంభాషణ మళ్ళీ గుర్తుకొచ్చింది.

***** ***** ***** ***** ***** *****

మీ పండిట్లను మళ్ళీ వెనక్కి కశ్మీర్ లోయలోకి తీసుకెళ్ళాలంటూ ఉద్యమాలు జరుగుతున్నాయి కదా….

నిజమే. కానీ అది సాధ్యం కాదు. ప్రభుత్వం మాకు విడిగా కాలనీలు కట్టి సెక్యూరిటీ ఇచ్చినా కూడా ఎక్కువ మంది అక్కడికి వెళ్ళే పరిస్థితి లేదు.

అదేంటది?

అవును. మా ఇళ్ళన్నీ ఆక్రమించేసుకున్నారు, కబ్జాలు చేసేసారు. ఏ కొద్దిమందో అప్పట్లో నామమాత్రపు ధరకు అమ్మేసుకున్నారు. ఇప్పుడు అవి కొనుక్కునేంత ఆర్థిక స్తోమత మాకు లేదు. వాటి ధరలు విపరీతంగా పెరిగిపోయాయి.

మరి సెక్యూరిటీ యాంగిల్ ఏంటి?

ఇప్పుడు అక్కడ మిగిలిన వాళ్ళెవరు? మా తల్లిదండ్రులనూ మా అన్నదమ్ములనూ చంపేసిన వాళ్ళే. మాఅక్కచెల్లెళ్ళను చెర పట్టి మానభంగాలు చేసినవాళ్ళే. అలాంటి వాళ్ళ మధ్యకు ప్రాణాలకు తెగించి వెళ్ళాలంటే మాతృభూమి అన్న ఒకే ఒక సెంటిమెంట్ కోసం వెళ్ళాలి. అప్పుడైనా మా భద్రతకు గ్యారంటీ ఏమీ ఉండదు.

అదేం?

మాకు ఇళ్ళంటూ ఇస్తే రెండు రకాలుగా ఇవ్వాలి. అయితే ప్రత్యేక కాలనీలైనా కట్టాలి, లేదా నివాస ప్రాంతాల్లోనే మాకు ఇళ్ళు కేటాయించాలి. కాలనీలు కడితే…. వాళ్ళకి మేం ఎక్కడున్నామో చాలా ఈజీగా తెలిసిపోతుంది. అప్పుడు మమ్మల్ని చంపడం వాళ్ళకి మరింత సులువు. అలా కాకుండాఊళ్ళలోనే నివాస ప్రాంతాల్లోనే మాకు ఇళ్ళు కేటాయిస్తేవాళ్ళ మధ్యలో మేముండాలి. వాళ్ళు పదిమంది ఉంటే మేం ఒకళ్ళమో ఇద్దరిమో ఉంటాం. అప్పుడు కూడా మెడ మీద కత్తి వేలాడుతూనే ఉంటుంది. ఏ క్షణంలో వేటు పడుతుందో తెలీదు. పోలీసులూ, జవాన్లూ 24గంటలూ పహరా ఉండలేరు కదా. అంటేబొమ్మ పడినా, బొరుసు పడినా మాకు చావు తప్ప మరో మార్గం లేదు.

అందుకేనా కొత్త తరం పండిట్లు లోయకి వెళ్ళడానికి ఇష్టపడడం లేదు?

అదో విచిత్రమైన లాజిక్. మా కష్టాలు మా తర్వాత తరాలకు తెలీవన్నది నిజమే. కానీ వారిలో చాలామంది సొంతగడ్డకు వెళ్ళడానికి ఇష్టంగానే ఉన్నారు. ఐతే.. అక్కడికి వెళ్ళి వాళ్ళు ఏం చేయాలి? వ్యవసాయం, వ్యాపారం వంటి సంప్రదాయిక వృత్తుల్లోకి వెళ్ళాలి, అంతే. ఇన్నాళ్ళూ ఢిల్లీ లాంటి నగరంలో పుట్టి పెరిగిన మా తర్వాతి తరాలకు ఆ పనులు పూర్తిగా చేత కావు. మరోవైపు దేశంలోని మిగతా ప్రాంతాల ప్రజలు సాఫ్ట్ వేర్, టెక్నాలజీ వంటి రంగాల్లో హైలీ పెయిడ్ శాలరీస్ సంపాదించుకుంటుంటే మేం మాత్రం మా సొంతింటి కష్టాల్లో వెనుకబడిపోతుంటాం. ఓ పక్కన సరిహద్దులకు అవతల నుంచి వాళ్ళకు హార్దికంగానూ ఆర్ధికంగానూ పూర్తిస్థాయి సహకారం అందుతూ ఉంటుంది, కాబట్టి వాళ్ళు మమ్మల్ని టార్గెట్ చేసుకోడానికి కూడా ఫుల్ టైమ్ కేటాయించడానికి కూడా రెడీగా ఉంటారు. మేం ఒక పక్కన మా రోజీ రోటీ చూసుకుంటూ ఉండాలి, ఇంకో పక్కన వాళ్ళ బెడదని ఎదుర్కొంటూ ఉండాలి. ఎటునుంచి ఏ కత్తి, ఏ బాంబు ఎలా వచ్చి ప్రాణాలు తీస్తుందో అన్న టెన్షన్ అనుక్షణం వెంటాడుతూనే ఉంటుంది. అన్ని రిస్కులు తీసుకుంటూ ఉండడం దేనికి అనుకోడం తప్పా? కాదు. కానీ, దాన్ని కొత్తతరం కశ్మీరీ పండిట్లకు వ్యతిరేకంగా చిత్రించడం పరిపాటి అయిపోయింది. వాళ్ళకు అక్కడికి వెళ్ళడం ఇష్టం లేదని చిత్రీకరించివారి మూలాలను తెంచేసే ప్రయత్నం ఇది. దీనికి సొల్యూషన్ ఏమీ లేదు.

అంటే

అంటే ఏముంది? ప్రాణాలకు తెగించి వెళ్ళగలిగితే వెళ్ళి ఉండాలి. వెళ్తే వాళ్ళు చంపేస్తారు. వెళ్ళకపోతే మా జన్మభూమి మీద మాకు ప్రేమ లేదంటారు. ఎటునుంచి ఎలా చూసుకున్నా మాది లూజ్ లూజ్ సిట్యువేషన్. ఈ సమస్యని పరిష్కారం చేయాల్సిన టైంలో చేయలేదుఇప్పుడు చేస్తామని చెప్పేవాళ్ళున్నా**, అవన్నీ నాలుక చివరి మాటలే. ఆ కబుర్లన్నీ రాజకీయ ప్రయోజనాల కోసమే. జమ్మూలోనో లెహ్ లోనో మాకు ప్రత్యామ్నాయాలు ఏర్పాటు చేయవచ్చేమో కానీఅవన్నీ కంటితుడుపుళ్ళే.

***** ***** ***** ***** ***** *****

జమ్మూకశ్మీర్ లో పీడీపీ బీజేపీ విచిత్ర అష్టావక్ర ప్రభుత్వం ఏర్పడ్డాక నడుస్తున్న డ్రామాల మధ్యలో మరోసారి కశ్మీరీ పండిట్లకు స్వస్థలాల్లో మళ్ళీ ఇళ్ళ అంశం తెర మీదకు వచ్చింది. పండిట్లకు ఇళ్ళు కట్టివ్వడానికి స్థలం సమీకరించాలని కేంద్రం రాష్ట్రాన్ని అడిగింది, రాష్ట్రం దానికి సానుకూలంగా స్పందించింది. వెంటనే కాంగ్రెస్, ఎన్సీలు మండిపడ్డాయి. పండిట్లు కూడా కశ్మీరియత్ లో భాగమే కాబట్టి వారికి వేరుగా ఇళ్ళు కట్టించి ఇవ్వకూడదనీపండిట్లను వేర్పరచకుండా వారిని తమతో సమైక్యంగా ఉంచేలా చేయాలనీ…. ప్రముఖ వేర్పాటువాద నేతలు డిమాండ్లు చేస్తున్నారు. ప్రత్యేక కాలనీల నిర్మాణంతో పండిట్ల మనసులో వేరు భావాలు మొలకెత్తుతాయట. అది మంచిది కాదటఈ మాటలు చెబుతున్నది తన రోగానికి మూడునెలల పాటు ఢిల్లీలో చికిత్స తీసుకుంటూ పాకిస్తాన్ పాట పాడిన జేకేఎల్లెఫ్ యాసిన్ మాలిక్నాలుగేళ్ళ క్రితం కశ్మీర్లో బాంబు దాడులు చేయించి వందమందిని పొట్టన పెట్టుకున్న మసరత్ ఆలం వంటి మహానుభావులు. ఆ మాటలు వింటుంటే ఇక్కడ తెలుగు గడ్డ మీద కూచున్న మనకే ఒళ్ళు మండిపోడం లేదూ. గంగా జమునా తెహజీబ్ వంటి దొంగ మాటలు చెబుతూ లౌకికవాదపు నాటకాలాడే మానవ హక్కుల ముఠాల, రాజకీయ పార్టీల నాయకుల అసలు రంగులు తెలిసిన వారికి కశ్మీరీ పండిట్ల కన్నీటి వ్యథ ఆవేదన కలిగించడం లేదూ!!!

పాద పీఠికలు :

* ఆ సమయంలో పాకిస్తాన్ దృష్టి పంజాబ్ ను విరగ్గొట్టి ఖలిస్తాన్ ఏర్పాటు చేయడం మీద ఉన్నట్టు గుర్తు. ఆ ప్రయోగం వికటించిన తర్వాతే పాకిస్తాన్ కన్ను మరోసారి కశ్మీర్ పై పడింది.

** మా భట్ ఆ మాట చెప్పిన సందర్భంలో కశ్మీర్ లో గులాం నబీ ఆజాద్ నాయకత్వంలో కాంగ్రెస్ ప్రభుత్వం ఉండేది.

అరుణమూ కాషాయమూ భాయీ భాయీ?

భారత ప్రధానమంత్రి నరేంద్ర మోదీ ఆదివారం (ఆగస్ట్‌ 3) నాడు నేపాల్‌ వెడుతున్నారు. హిమాలయ సానువుల్లోని ఈ చిన్న దేశంలో భారత ప్రధానమంత్రి పర్యటించడం 17ఏళ్ళ తర్వాత ఇదే మొదటిసారి. అంతకంటె విశేషం… నేపాల్‌ పార్లమెంటులో ప్రసంగించనున్న మొట్టమొదటి విదేశీ నేత కూడా మోదీయే. తర్వాత సోమవారం పశుపతినాథుణ్ణి దర్శనం చేసుకుంటారు. ప్రధాని నేపాల్ పర్యటన వల్ల ఆ దేశానికి ఉపయోగం ఉంటుందేమో తప్ప భారత్‌కు నిర్దిష్టమైన ప్రయోజనం ఏమీ ఉండదు. కాకపోతే చైనాను ఎదుర్కొనే క్రమంలో ఇలాంటి చిన్నదేశాల అవసరం బాగానే ఉండవచ్చు. అది వేరే కథ. ఈ మోదీ నేపాల్ పర్యటన గురించి టెలిగ్రాఫ్‌ పత్రిక ఓ ఆసక్తికరమైన కథనం వెలువరించింది.

ఆరెస్సెస్‌లో ప్రచారక్‌గా పనిచేసిన హిందుత్వవాది నరేంద్ర మోదీ కోసం నేపాల్‌లో ఓ అనూహ్య స్నేహ హస్తం ఎదురు చూస్తోందట. నేపాలీ మావోయిస్టుల అరుణ పతాకం… కాషాయ పతాకాన్ని కౌగలించుకోడానికి తహతహలాడుతోందట. మోదీ పర్యటన నేపథ్యంలో టెలిగ్రాఫ్‌ పత్రిక నేపాల్ మావోయిస్టు నాయకుడు, నేపాల్ మాజీ ప్రధానమంత్రి బాబూరామ్‌ భట్టరాయ్‌తో మాట్లాడింది. మోదీ సంఘ్‌ నేపథ్యం గురించి, హిందుత్వ విధానాల గురించీ మాకు స్పష్టంగా తెలుసు. ఐతే మేం ఆయనను నవతరానికి చెందిన అభివృద్ధికి ప్రాధాన్యమిచ్చే నాయకుడిగానే చూస్తున్నాం అన్నారు భట్టరాయ్‌. మోడీ చాలా చురుకైన వాడు, శక్తివంతుడు. మన పనితీరును మార్చేయగల సామర్థ్యం ఉందాయనకు. మోడీ తన పార్టీలో మిగతా అందరినీ దాటుకుంటూ ఎదిగిన తీరు అతనిలోని నాయకత్వ లక్షణాలకు నిదర్శనం. అతన్ని ఎప్పుడెప్పుడు కలుద్దామా అని చూస్తున్నానన్నారు బాబూరామ్‌ భట్టరాయ్‌.

చిత్రమేమంటే.. మోడీ వివాదాస్పద గతం గురించి, రాజకీయ నేపథ్యం గురించీ పెద్దగా పట్టించుకోవలసిన అవసరం లేదన్నట్టే భావించారాయన. ఆ అంశాలపై చర్చను పక్కకు నెట్టి… దక్షిణాసియాకు ప్రతినిథిగా బలమైన నాయకుడిగా మోడీ ఎదిగే అవకాశాల గురించి భట్టరాయ్‌ అంచనా వేస్తున్నారు. దక్షిణాసియా రాజకీయాల్లో మోదీ ఓ కొత్త శకానికి ప్రతీక అన్నారాయన. నేపాలీ మావోయిస్టులు కొత్త రాజకీయాలు, కొంగొత్త ఆశయాలు, సరికొత్త పనివిధానాలను ప్రతిబింబిస్తున్నారని భట్టరాయ్‌ వివరించారు. అందువల్లే… మోడీ ఏ విషయాన్నయినా ఏ విధంగా ముందుకు తీసుకువెడతారోనని ఆసక్తి చూపిస్తున్నారు భట్టరాయ్‌. నేపాల్ మావోయిస్టు నాయకుడు తమ సైద్ధాంతిక భావజాలానికి పూర్తి విరుద్ధమైన భావజాలం కలిగిన మోదీపై పూర్తి విశ్వాసం ఉంచడాన్ని నేపాలీలు వైరుధ్యంగా పరిగణించడం లేదు.

మరోవైపు నేపాలీ రాజకుటుంబమైతే మోడీ రాక కోసం ఎంతో ఆసక్తిగా ఎదురు చూస్తోంది. కొంతకాలంగా నేపాల్‌లో పక్కకు పెట్టివేయబడుతున్న రాజకుటుంబీకులకు కొత్త ఆశలు చిగురిస్తున్నాయి. నేపాల్‌ను (మెల్లగానే అయినా) గణతంత్ర రాజ్యంగా మారుస్తున్న ప్రభుత్వ విధానాలతో అసంతృప్తిగా ఉన్న రాజవంశీకులు… ఆ విధానాన్ని తప్పించుకోవాలని భావిస్తున్న రాజవంశీకులు… ఇండియాలో హిందుత్వ ప్రభుత్వం రావడంతో ఆశలు పెంచుకుంటున్నారు. తమ దేశంలో హిందూ రాజరికాన్ని మళ్ళీ తెచ్చేందుకు భారతదేశం తప్పక సహకరిస్తుందని వాళ్ళు భావిస్తున్నారు.

అసలా ఆలోచన ఎలా ఆచరణసాధ్యమవుతుందని రాజవంశీకులు అనుకున్నారో తెలీదు కానీ భట్టరాయ్‌ అండ్‌ కో మాత్రం దాన్ని తీవ్రంగానే పరిగణిస్తున్నారు. అలాంటి ఆలోచనలను ప్రోత్సహించవద్దంటూ అప్పుడే మోదీకి సూచించారు కూడా. నేపాల్‌లో రాజరికాన్ని పునరుద్ధరించే ఏ చర్యయినా అరాచకానికి దారితీస్తుంది.. దానివల్ల ఇన్నాళ్ళ ప్రజోద్యమాల ఫలితంగా చేకూరిన లబ్ధి నశించిపోతుంది… నేపాలీ ప్రజల సంక్షేమానికి అవరోధంగా మారుతుంది… అలాంటి పరిస్థితి భారత్‌ స్వీయ అవసరాలకు కూడా విఘాతకరం కాగలదని మోడీ అర్ధం చేసుకుంటారు… ఫెడరల్‌ రిపబ్లిక్‌గా ఏర్పడే క్రమంలో నేపాల్‌కు ప్రాదేశికంగా అవాంతరాలు కలిగే ఎలాంటి చర్యలకూ మోదీ పాల్పడబోరు…. అని భట్టరాయ్‌ చెప్పారు.

భారత్‌తో మైత్రి విషయంలో నేపాలీ మావోయిస్టులు అసంతృప్తికి లోనై మరోసారి ఆయుధాలు పట్టుకుంటారా అని ప్రశ్నించినప్పుడు భట్టరాయ్‌ నవ్వేశారు. తాను ప్రధానమంత్రిగా ఉన్నప్పుడే నేపాల్‌లో సాయుధ పోరాటాన్ని అణచివేసినట్టు… బహుళ పార్టీల ప్రజాస్వామ్య విధానానికి తెర తీసినట్టూ భట్టరాయ్‌ వివరించారు. దాన్నుంచి తాము మళ్ళీ సాయుధ పోరాటం దశకు వెనక్కి మళ్ళుతామన్న అనుమానాలు వద్దన్నారు సామాజిక, రాజకీయ సంస్కరణల అమలు నుంచి వెనక్కు మళ్ళి తుపాకీ గొట్టాలకు మళ్ళే ప్రసక్తి లేదని స్పష్టం చేశారు.

నేపాలీ మావోయిస్టుల ఈ వైఖరికి భారతీయ మావోయిస్టులు, కమ్యూనిస్టులు ఎలా స్పందిస్తారో మరి.

మోడీ, మీడియా : పిల్లీ, ఎలుకా ఆట పార్ట్‌ టూ షురూ

నరేంద్ర మోడీ విజయం క్రెడిట్ ఎవరిది? స్వయంగా మోడీ కృషి, కాంగ్రెస్‌ వైఫల్యాలూ ప్రధానంగా కనిపించేవి. వాటితో పాటు నిస్సంశయంగా మీడియాకు కూడా పాత్ర ఉంది. ఇవాళ్టి మోడీ సునామీకి మూలాలు పుష్కర కాలం నాటివి. 2002 మత కల్లోలాల నుంచీ…. జాతీయ మీడియా కానివ్వండి… ప్రాంతీయ మీడియా కానివ్వండి… నరేంద్ర మోడీపై లిటరల్‌గా కక్ష కట్టాయి. దానికి ప్రధాన కారణాలు రెండు. మొదటిది…. కాంగ్రెస్‌, లెఫ్టిస్టు, మైనారిటీ బుజ్జగింపు భావజాలం ఎక్కువగా ఉన్నవారి పెత్తనంలో భారతీయ మీడియా ఉండడం. రెండోది….. వృత్తివల్ల సంక్రమించే అతిశయాన్ని బుజ్జగించే వ్యక్తి కాకుండా దాన్ని ఎంతమాత్రం సంతృప్తి పరచని వ్యక్తిగా మోడీ మీడియా వ్యక్తులకు కొరకరాని కొయ్యగా నిలవడం.

మన దేశపు మీడియాకున్న విచిత్రమైన జబ్బు ఏంటంటే… ఏదైనా ఒక వ్యవహారం వెలుగు చూస్తే… దానికి ఇన్‌స్టంట్ జస్టిస్‌ కావాలి. అది కూడా తాము అనుకునే విధంగా ఉండాలి. అలాంటి తక్షణ న్యాయం అమలు కానంతవరకూ మీడియా అసహనానికి అంతుండదు. ట్రాఫిక్‌ కానిస్టేబుల్ తీసుకునే వంద రూపాయల లంచం దగ్గర నుంచి కోటానుకోట్ల కుంభకోణం వరకూ ప్రతీ వ్యవహారంలోనూ తాము నేరస్తుడిగా భావించిన వ్యక్తికి శిక్ష పడి తీరాలన్న తపనతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అయిపోతుంటారు. దానికి రాజకీయ పక్షపాతం కూడా తోడయిందంటే ఆ అసహనం తారస్థాయికి చేరిపోతుంది. ఆ మీడియా దృశ్య మాధ్యమం అయితే దాని తీవ్రత మరింత ఎక్కువగా ఉంటుంది. భారతదేశంలో ఎలక్ట్రానిక్‌ మీడియా ఊపందుకుంటున్న తొలినాళ్ళలో జరిగిన విధ్వంసం… గోద్రా ఘటన… అనంతర పరిణామాలు. ఆ మొత్తం వ్యవహారంలో పోయిన ప్రాణాలు…. దేశచరిత్ర మీద తీవ్రప్రభావం చూపిన లోతైన గాయాలు. దానిలో అనుమానమే లేదు.

అలాంటి ఘటనతో తమ చేతికి చిక్కిన నరేంద్ర మోడీని చీల్చి చెండాడడానికి మీడియా చేసిన ప్రయత్నాలు అన్నీ ఇన్నీ కావు. అయితే మోడీ వారికి చిక్కలేదు. గుప్పిట్లో ఇసుకలా జారిపోయాడు. దాంతో మీడియా పట్టుదల మరింత పెరిగింది. ‘నరమేధం సాగించిన హంతకుడు తమ కళ్ళ ఎదుటే ఉన్నా ఏమీ చేయలేని నిస్సహాయత’ వారిని తబ్బిబ్బు చేసింది. కరడుగట్టిన నేరగాడు కళ్ళముందు తిరుగుతుంటే, రాజకీయ పదవి అనుభవిస్తుంటే ఏం చేయాలి? మోడీని ఏమీ చేయలేని ఆ పరిస్థితిలోనుంచి పుట్టుకొచ్చినదే అతనిపై ద్వేషం. జాతీయ ఆంగ్ల, హిందీ మాధ్యమాల్లో మూడొంతుల మంది జర్నలిస్టులకు మోడీ పేరు వినబడితేనే ఒళ్ళంతా కారం పూసుకున్నట్టు ఉండడానికి ప్రధాన కారణం అదే.

గోద్రా దుర్ఘటన, అనంతర పరిణామాలు జరిగి పుష్కర కాలం గడిచిపోయింది. ఈ పన్నెండేళ్ళ కాలంలో మోడీ మీద సాగిన మీడియా ట్రయల్స్‌కి అంతే లేదు. మోడీకి ఓటేసిన గుజరాతీ ప్రజలను పదేపదే నిందించారు. అది కూడా మోడీకే అనుకూలమైంది. ఇలా నిందించే కార్యక్రమాల్లో మునిగిపోయిన మీడియా.. గుజరాత్‌లో జరుగుతున్న విషయాలను గమనించకుండా పోయింది. లేదా కావాలని గమనించకుండా వదిలేసింది. అవి గుజరాతీ ప్రజల కోసం పథకాల అమలు కావచ్చు… రాష్ట్రం అభివృద్ధి కోసం చేపట్టిన ప్రాజెక్టులు కావచ్చు. (సరే… మోడీ అమలు చేసిన ఆర్థిక విధానాల మీద అభ్యంతరాలుండవచ్చు… కానీ ప్రస్తుతాంశం అది కాదు) మోడీ అంటే 2002 అల్లర్లు మాత్రమే అన్న భావన దగ్గర మీడియా స్థిరపడిపోయింది. కానీ మోడీ అక్కడ ఆగలేదు. అంతకంటె ముందుకు, మున్ముందుకు సాగిపోయాడు.

మౌత్‌ కా సౌదాగర్‌ అంటూ నరేంద్ర మోడీని సోనియాగాంధీ తీవ్ర పదజాలంతో నిందించి ఆరేళ్ళు దాటిపోయింది. కానీ అంతకు ముందూ ఆ తర్వాతా కూడా గుజరాత్ ప్రభుత్వానికి యూపీయే సర్కారు చాలా రంగాల్లో అభివృద్ధి సాధించినందుకు ఎన్నో కితాబులిచ్చింది. ఆ విధంగా మోడీ ప్రభుత్వం పనితీరుకు తామే కాండక్ట్‌ సర్టిఫికెట్లు ఇస్తున్న సంగతిని గమనించినా… కాంగ్రెస్‌ ఏమీ చేయలేని స్థితి. అయితే ఆ అభివృద్ధిని ప్రధాన స్రవంతి మీడియా ప్రచురించలేదు లేదా చూపించలేదు. మోడీ, బీజేపీ స్వయంగా చెప్పుకున్నా కూడా పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. ఎందుకంటే అలాంటి డ్రై న్యూస్‌కు సేలబుల్ వేల్యూ పెద్దగా ఉండకపోవడం ఒక కారణం… మోడీ ప్రభుత్వాన్ని ప్రశంసించాల్సి రావడం అంతకుమించిన మరో ప్రధాన కారణం. అయితే గుజరాత్‌లో జరుగుతున్న అభివృద్ధి ఎప్పటికైనా తమకు ప్రమాదకరమే అని భావించిన కాంగ్రెస్‌… సామాజిక పరామితుల్లో గుజరాత్ వెనుకబడే ఉందంటూ విస్త్రతంగా ప్రచారం చేసింది. సహజంగానే మీడియా దాన్ని అందిపుచ్చుకుంది. పోషకాహార లోపం, పేదరికం రేటు, శిశు మరణాలూ వంటి విషయాల్లో గుజరాత్ అధ్వాన్నంగా ఉందంటూ మీడియా మోతెక్కించింది.

ఈ సందర్భంలో మీడియా మరచిపోయిన ముఖ్యమైన విషయం మరొకటి ఉంది. అవే సామాజిక పరామితుల్లో గుజరాత్‌కు ముందు, వెనుక చాలా రాష్ట్రాలున్నాయి. వాటిలో బీజేపీయేతర పార్టీల పాలనలో ఉన్న రాష్ట్రాలు చాలానే ఉన్నాయి. పేదరికం, పోషకాహార లోపం, వైద్య సదుపాయాల లేమి వంటి సమస్యలు లేని రాష్ట్రమంటూ లేనేలేదు. బిమారూ రాష్ట్రాలుగా పేరుగాంచిన హిందీ బెల్ట్‌లో ఈ అరవయ్యేళ్ళలో ఏం సాధించారో మన కళ్ళముందే ఉంది. అంతెందుకు, అభివృద్ధికి చిరునామాలుగా నిలిచిన దక్షిణాది రాష్ట్రాల్లో సైతం… ప్రధాన నగరాలను దాటితే పరిస్థితులు ఎలా ఉన్నాయో తెలీనిది కాదు. ఈ సోషల్ పెరామీటర్స్‌లో ఆసేతు శీతాచలం చిన్నాపెద్దా తేడాలతో దాదాపు ఒకటే పరిస్థితి. ఆర్థికాభివృద్ధి కీలకం అంటూనే దానికి సంబంధించిన మౌలిక సదుపాయాల కల్పన, ఉపాధి అవకాశాలు, పారిశ్రామిక ప్రగతి సాధించడం మీద పెద్దగా దృష్టి సారించలేదు. ఆ పని చేసిన అతికొద్ది మందిలో నరేంద్ర మోడీ ఒకడు. ఆ విషయాన్ని ప్రజలు గుర్తించారు. అలాంటి విషయాలు తెలిసే మార్గం ప్రసార మాధ్యమాలు ఒక్కటే కాదు కదా. మన రాష్ట్రం సంగతే తీసుకుందాం. గత పదేళ్ళలో గుజరాత్‌లో ఉద్యోగాల కోసం ఎంతమంది తరలి వెళ్ళారు? అలాంటి వారి ద్వారా అండర్‌ కరెంట్‌గా వ్యాపించే మెసేజ్‌ ఉంటుంది కదా. దాన్ని ఎవరూ పట్టించుకోలేదు. కారణం… మళ్ళీ అదే… మోడీ మీద తీవ్రంగా పెంచుకున్న అసహనమే.

మోడీని ప్రధానమంత్రి అభ్యర్ధిగా బీజేపీ 2013 జూన్‌లో ప్రకటించింది. అంటే సుమారుగా సంవత్సరం. ఈ ఏడాది వ్యవధిలో మోడీ దేశవ్యాప్తంగా విస్త్రతంగా ప్రచార కార్యక్రమాల్లో పాల్గొన్నాడు. కశ్మీర్‌ నుంచి కన్యాకుమారి వరకూ, అడగ్‌ నుంచి కటక్‌ వరకూ బీభత్సంగా తిరిగాడు. గుజరాత్‌లో అభివృద్ధి సాధించాను… నా డెవలప్‌మెంట్ మోడల్ ఇదీ… నన్ను ప్రధానిని చేస్తే దేశవ్యాప్తంగా అభివృద్ధి సాధించగలనూ అంటూ చెప్పుకుంటూ వెళ్ళాడు. సరే ప్రత్యర్థులు సహజంగానే దాన్ని వ్యతిరేకించారు. మోడీ అభివృద్ధి నమూనా అంతా ఫార్స్‌ అనీ… అతగాడు
సాధించిన అభివృద్ధి ఏమీ లేదనీ… మోడీకి ముందే గుజరాత్‌ అభివృద్ధి చెందిన రాష్ట్రమనీ… మోడీ కేవలం కరడుగట్టిన హిందుత్వవాది, నరహంతకుడూ మాత్రమేననీ… ప్రచారం చేశారు. రెండు వాదనలూ ప్రజల ముందున్నాయి. విచిత్రమేంటంటే… మోడీ చేసిన అభివృద్ధి ఏమీ లేదని వాదించిన పార్టీలు తాము సాధించిపెట్టిన అభివృద్ధి ఇదీ అని ఏమీ చూపించుకోలేకపోయాయి. కొద్దోగొప్పో చెప్పుకున్నా ప్రజలను కన్విన్స్‌ చేయలేకపోయాయి. ఆ తేడాని మీడియా ఏనాడూ ప్రస్తావించలేదు. పైగా మోడీ ప్రసంగాల్లో ఏ మాటల నుంచి ఏ వివాదాలు సృష్టించవచ్చోనని కాచుకుని కూచుంది.

మోడీ మహా తెలివైన వాడు. ప్రజలకు చెప్పేవి ప్రజలకు చెప్పాడు. మీడియాకు కావలసిన మేత మీడియాకు పడేశాడు. ట్వంటీఫోర్‌ బై సెవెన్‌ వార్తల్లో ఉండాలంటే ఏం చేయాలో అన్నీ చేశాడు. మీడియా కూడా ఆ ట్రాప్‌లో పడింది. మోడీ పన్నాగాలను పసిగట్టలేనంత అమాయకులు మాత్రమే లేరు మీడియాలో. కానీ వారు కూడా తమకు తాము కల్పించుకున్న ఒక ఆరాకు అవతల మోడీని చూపించదలచుకోలేదు. మోడీ లోపాలను వెలికితీస్తున్నామంటూ అదే మోడీకి నెగెటివ్‌ ప్రచారం చేసిపెట్టాయి. ఇన్నాళ్ళూ కరడుగట్టిన హిందుత్వ వాది అయిన అద్వానీ ఇప్పుడు ఒక్కసారి మర్యాదా పురుషోత్తమ్ రామ్‌ ఎలా అయిపోయాడు…. మోడీ తన రాజకీయ గురువును ఎలా దెబ్బతీస్తున్నాడు… మోడీ ట్రిక్స్‌తో బీజేపీకి ఎలా నష్టం వాటిల్లబోతోంది…. నితీష్‌ కుమార్‌ మోడీ కంటె ఎందుకు మెరుగు…. కేజ్రీవాల్ మోడీ కంటె ఎంత గొప్పవాడు…. అన్నాహజారే ఎందుకు మోడీని నేరుగా కలవలేదు…. మమతా బెనర్జీ మోడీని ఎలా దూరం పెట్టాలి…. జయలలిత లాంటి తిక్క లీడర్‌ మోడీని ఎలా ఇరుకున పెట్టగలదు… రజనీకాంత్‌తో భేటీ అవుతున్నాడంటే మోడీ సినిమా గ్లామర్ మీద ఆధారపడుతున్నాడెందుకు… చివరికి… ఎంజే అక్బర్‌ లాంటి సీనియర్‌ జర్నలిస్టు మోడీకి అనుకూలంగా మాట్లాడినంత మాత్రాన ముస్లిములు మోడీని ఆదరిస్తారా… ఇదీ వరస. ప్రజలని డ్రైవ్‌ చేయగల- నిజంగా తెలివైన-జర్నలిస్టులే ఆ తరహాలో కథనాలు వడ్డిస్తుంటే… మూడొంతుల ముప్పాతిక మంది నాలాంటి హాఫ్‌ బేక్డ్‌ జర్నలిస్టులు మోడీ ట్రాప్‌లో పడక ఛస్తారా!

మోడీ మీద మీడియా వ్యతిరేకతకు అతిపెద్ద ఉదాహరణ… ప్రీపోల్‌… పోస్ట్‌ పోల్‌ సర్వేలు. రాజకీయ పార్టీలు తమ పరిస్థితులను బట్టి సర్వేలను సమర్ధించడమో విమర్శించడమో చేస్తారు గాక… కానీ సెఫాలజీ అనేది కచ్చితంగా శాస్త్రమే. మార్జిన్ ఆఫ్ ఎర్రర్‌తో దాదాపు కచ్చితంగా ఫలితాలను అంచనా వేయగల విధానమే. యోగేంద్ర యాదవ్‌ లాంటి సీనియర్ సెఫాలజిస్టులు మన దేశంలో చాలా మందే ఉన్నారు. పైగా ఏ పత్రికా లేదా ఛానెలూ సొంతంగా ఈ సర్వేలు నిర్వహించలేదు… సెఫాలజీ సంస్థలతో సర్వేలు చేయించాయి… వాటిలో ఏ ఒక్కటీ కూడా ఎన్డీయే కూటమికి 273 సీట్లు వస్తాయని చెప్పలేదు. 240-250 దగ్గరే ఎన్డీయే కూటమి ఆగిపోయే అవకాశముందని చెప్పుకుంటూ వచ్చాయి. నిజానికి సర్వే సంస్థలు ఈ ఫలితాలను అంచనా వేయలేకపోయాయా? కానే కాదు. ఎన్డీయే కూటమికి మూడొందల సీట్లు దాటతాయని టుడేస్‌ చాణక్య సంస్థ అంచనా వేసింది కదా. అలాంటివే అయిన ఇతర సెఫాలజిస్టు సంస్థలు ఆ అంచనా వేయలేకపోయాయా? అది కాదు నిజం. మోడీ నాయకత్వంలోని పార్టీకి… కాదనుకుందాం… ఆ కూటమికి యాబ్జొల్యూట్ మెజారిటీ వస్తుందన్న విషయాన్ని చెప్పడానికి మీడియా సంస్థలకు మనస్కరించలేదు. అందుకే పోస్ట్‌పోల్‌ సర్వే ఫలితాలను తమకు కావలసినట్టు మలచుకున్నాయి. అది కచ్చితంగా మన తెలుగు ఛానెళ్ళు చేసే టాంపరింగ్‌ లాంటిది కాదనే అనుకుందాం. ఉద్దేశపూర్వకంగా చేయలేదనే అనుకుందాం. కానీ… ఆయా మీడియా చానెళ్ళ సొంత అంచనాలు కూడా ఉంటాయి కదా… ముస్లింలైతే మోడీకి ఓటు వేయరు… ఎస్సీఎస్టీ బీసీలు బీఎస్పీకో కాంగ్రెస్‌కో ఎస్పీకో వేస్తారు… హిందువుల్లో కూడా ఓట్లు కులాల వారీగా వర్గాల వారీగా ప్రాంతాల వారీగా చీలిపోతాయి.. అలాంటప్పుడు ఈ మూడొందల మార్కు ఎన్డీయే కూటమికి రావడం సాధ్యమేనా… ఇలాంటి లెక్కలతో ఆ ఫిగర్‌ని తగ్గించాయి.

ఎన్‌డీటీవీ, సీఎన్‌ఎన్‌ ఐబీఎన్‌ ఛానెళ్ళ ప్రీ – పోస్ట్‌ పోల్‌ సర్వే రిజల్ట్స్‌ చూసిన ప్రతీసారీ అదే అనుమానం. పొలిటికల్ బయాస్‌లు ఎలా ఉన్నా కొద్దో గొప్పో ప్రొఫెషనల్‌గా వ్యవహరిస్తారని ప్రణయ్‌ రాయ్‌, రాజ్‌దీప్‌ సర్దేశాయ్‌ల మీద నమ్మకం ఉండేది. కానీ ఆ సర్వేల ఫలితాలు చూసినప్పుడు అనిపించింది ఒకటే… వారి గణాంకాలు ఎన్డీయే కూటమికి వచ్చే సీట్ల సంఖ్యను కనీసం ఐదు నుంచి పది శాతం తక్కువ చేసి చూపాయని. ఎన్డీయే కూటమికి యాబ్జొల్యూట్‌ మెజారిటీ వస్తుందన్న సంగతిని ఆ ఛానెళ్ళు ఉద్దేశపూర్వకంగానే తగ్గించాయని. ఇంక టైమ్స్‌నౌ ఆజ్‌తక్‌, ఇండియా టీవీ, ఏబీపీ వంటి చానెళ్ళ సంగతి చెప్పనే అక్కర్లేదు. సుమారు ఇరవయ్యేళ్ళ సంకీర్ణ ప్రభుత్వాల శకం తర్వాత దేశంలో ఏదో ఒక పార్టీకి పూర్తి మెజారిటీ వస్తుందన్న ఆలోచన నాకైతే రాలేదు. నేను ఒప్పుకుంటా.. నా పరిమిత కాల, పరిమిత స్థాయి అనుభవంలో నాకు ఆ ఆలోచన రాలేదు. సరే… ప్రణయ్‌ రాయ్‌కీ, రాజ్‌దీప్‌కీ సర్దేశాయ్‌కీ, అర్ణబ్‌ గోస్వామికీ ఆ ఆలోచన రాలేదనే అనుకుంటాను కాసేపు. కానీ ఎన్డీయే కూటమి 272 దాటుతుందని వారి సర్వే సంస్థలు అంచనా వేయలేకపోయాయంటే నేను నమ్మలేను. ఆ విషయంలో మానిప్యులేషన్‌ జరిగిందనే నా అనుమానం… అది మాలాఫైడ్ ఇంటెన్షన్‌ అవునా కాదా అన్నది తర్వాతి సంగతి.

ఈ వారం పది రోజులూ మీడియా నిండా మోడీనే ఉంటాడు… డౌటే లేదు. కానీ అది అనుకూలంగానే ఉండాల్సిన అవసరం లేదు. యధావిధిగా ప్రతికూలంగానే ఉంటుంది. అద్వానీకి స్పీకర్‌ పోస్ట్‌ ఇచ్చి నోరు కట్టేసాడు అనో… సుష్మా స్వరాజ్‌ స్థాయికి తగిన పదవి ఇవ్వలేదనో… అరుణ్ జైట్లీని నెత్తి మీద కూచోబెట్టుకుంటున్నాడనో… అమిత్‌ షాని నేషనల్ ఫిగర్‌ చేసేస్తున్నాడనో… అలాంటివి ఒకరకం. మోడీ ప్రభుత్వం ఏర్పడ్డాక ఆర్థిక పరిస్థితులు ఈ వారంలో ఇంకా మెరుగు పడలేదు… వచ్చే వారానికి ద్రవ్యోల్బణం పెరిగిపోతుందా… నిత్యావసరాలు, గ్యాస్‌ వంటి వాటి ధరను తగ్గించే మంత్రదండం ఏదీ ఎక్కడుంది… మన్మోహన్‌ సింగ్‌ బెటరా మోడీ బెటరా… మోడీ ప్రజల్ని ఆకట్టుకునేలా మాట్లాడడానికే తప్ప నిజంగా పని చేయడానికి పనికొస్తాడా… ఇలా తన నుంచి తోక దాకా స్కానింగ్‌ చేస్తారు… ఆ స్కానింగ్ రిపోర్టులు ఎలా ఉంటాయి? వాటిని మోడీ ఎంతవరకూ పట్టించుకుంటాడు… అనూహ్యం ఏమీ కాదు.

లవ్‌ యూ మమతా….

రెండు కత్తులు ఒకే ఒరలో ఉండడం కుదురుతుందా? పిల్లీ ఎలుకా కలిసి ఒకే ఇంట్లో కలిసిమెలిసి ఉండడం సాధ్యమేనా? అవునంటున్నారు సీపీఐ నాయకుడు ఏబీ బర్ధన్‌. పశ్చిమ బెంగాల్లో మమతా బెనర్జీ పార్టీ తృణమూల్‌ కాంగ్రెస్‌తో వామపక్షాలు కలిసి పనిచేయడం అసంభవమైన విషయం కాదంటున్నారాయన. నరేంద్ర మోదీని ప్రధాని పదవికి దూరంగా నిలువరించడానికి… అవసరమైతే మమతా బెనర్జీతో చేయి కలపడానికి తాము సిద్ధమంటున్నారు బర్ధన్‌.

బెంగాల్‌లో తృణమూల్ కాంగ్రెస్‌తో వామపక్షాలు పొత్తు పెట్టుకోడం అసంభవమైన విషయమేమీ కాదని సీపీఎం అంటోంది. నరేంద్ర మోదీని ప్రధాని పీఠం ఎక్కనివ్వకుండా చేయడానికి ఏమైనా చేస్తామని సీపీఐ నాయకుడు ఎ.బి. బర్ధన్‌ అన్నారు. అవసరమైతే బెంగాల్‌లో తమ వైరాన్ని పక్కన పెట్టి మమతా బెనర్జీతో చేతులు కలపడానికి కూడా సిద్ధమని బర్ధన్‌ స్పష్టం చేశారు. ఎన్డీయే కూటమికి 210 స్థానాలకు మించి రావని ఆయన అంచనా వేస్తున్నారు. అలాంటి పరిస్థితుల్లో బీజేపీకి ఎన్నికల అనంతర పొత్తులకు అవకాశం లేకుండా చేయడానికి అన్ని రకాల అవకాశాలనూ పరిగణిస్తామని ఏబీ బర్ధన్‌ చెప్పారు.

మమతా బెనర్జీకి, వామపక్షాలతో రాజకీయ వైరం జగత్‌ ప్రసిద్ధం. లెఫ్టిస్ట్‌ పార్టీల కంచుకోటగా భావించే పశ్చిమబెంగాల్‌లో తృణమూల్ కాంగ్రెస్‌ రికార్డు సృష్టించింది. వామపక్ష కూటమి సుదీర్ఘ పాలనను విచ్ఛిన్నం చేసిన చరిత్ర మమతా బెనర్జీది. 2011లో లెఫ్ట్‌ ఫ్రంట్‌ను గద్దె దింపిన తర్వాత కూడా వారిపై మమతా బెనర్జీ తన పోరాటం ఆపలేదు. బెంగాల్‌లో సుదీర్ఘ కాలం వామపక్షాల అసమర్ధ పాలన వల్లనే ఆ రాష్ట్రం మౌలిక వసతుల లేమి, భారీ రుణ భారాలతో కుంగిపోయిందంటూ ఇప్పటికీ దుయ్యబడుతుంటారు. అలాంటి మమతా బెనర్జీతో సైతం పొత్తు కుదుర్చుకోడానికి తాము సిద్ధమేనంటున్నారు బర్ధన్‌. మోదీని నిలువరించడం అన్న ప్రధాన లక్ష్యం ముందు ఇతర రాజకీయ వైరుధ్యాలు పెద్ద సమస్య కావని ఆయన వాదన.

లోక్‌సభ ఎన్నికల్లో యూపీయే గడ్డు పరిస్థితులు ఎదుర్కొంటోంది, బీజేపీ నాయకత్వంలోని ఎన్డీయేకు విజయావకాశాలు బాగున్నా… అధికారం సాధించడానికి కావలసిన సాధారణ మెజారిటీకి దగ్గరలోనే ఆ కూటమి ఆగిపోతుందన్న సందేహాలున్నాయి. ఆ నేపథ్యంలోనే మూడో కూటమి ప్రస్తావన బలం పుంజుకుంటోంది. ఎన్నికల తర్వాతే తృతీయ కూటమి ప్రయత్నాలు చేస్తామంటున్న వామపక్షాలు.. ఆ కూటమిలో చేరాలంటూ తృణమూల్‌ కాంగ్రెస్‌ను కూడా ఆహ్వానించే అవకాశాలు కనిపిస్తున్నాయి. కూటమిలో మమతా బెనర్జీ ఉండడం వల్ల సమస్యలేమీ ఉండబోవని బర్ధన్‌ అంటున్నారు. కాంగ్రెస్‌, బీజేపీ రెంటినీ వ్యతిరేకించే పార్టీలకు వామపక్షాలతో సైద్ధాంతిక విభేదాలున్నా… మోదీని గద్దెకు దూరంగా ఉంచడమే లక్ష్యంగా కలిసి పనిచేయడం అసంభవం కాదంటున్నారు బర్ధన్‌.

ఆ మిత్రులిద్దరికీ మనం కామన్‌ శత్రువు కదా….

ఎన్నికల ముంగిట్లోకి వచ్చేసినందున ప్రస్తుతం మన ప్రభుత్వం దృష్టి సహజంగా ఓట్లు, ఓటర్లపైన మాత్రమే ఉంది. ఈ రెండు మూడు నెలల్లోనూ గరిష్ట రాజకీయ ప్రయోజనం సాధించడానికి ఏమేం సాధించవచ్చునో అవన్నీ చేసేయాలని కేంద్ర ప్రభుత్వం ఉబలాటపడిపోతోంది. ”ఏం చేశామన్నది కాదన్నయ్యా… ఏం చెప్పుకున్నామన్నది ముఖ్యం” అనుకుంటూ జపాన్‌ నుంచి జనాలను తెచ్చుకుని 5వందల కోట్ల వ్యయంతో యాడ్‌లు చేయించుకుంటోంది. నిజానికి యూపీయే హయాంలో విదేశాలతో వ్యవహారాలు చక్కబెట్టింది ఏమీ కనిపించడం లేదు.. ఎంతసేపూ అమెరికాతో అణు ఒప్పందం అనుకుంటూ మన్మోహన్‌జీ న్యూయార్క్‌ తిరిగి రావడం మినహా. విధానపరమైన ప్రభావశీలమైన నిర్ణయాలు ఏం తీసుకున్నారంటే చెప్పడానికి పెద్దగా ఏమీ కనబడదు. కానీ అదే సమయంలో మన దాయాది దేశం, మన శత్రుదేశం కలిసి ఎంతకైనా తెగిస్తామంటున్నాయి. ఇంతకు మించి మంచి సమయం ఎక్కడ దొరుకుతుంది మన పొరుగు దేశాలకి….?

పాకిస్తాన్‌ అధ్యక్షుడు మమ్‌నూన్‌ హుసేన్‌ చైనాలో పర్యటిస్తున్నారు. బీజింగ్‌లో చైనా అధ్యక్షుడు జి జింపింగ్‌తో భేటీ అయ్యారు. కొన్ని ఒప్పందాలపై సంతకాలు చేశారు. వాటి ప్రకారం… పశ్చిమ చైనా నుంచి అరేబియా సముద్ర తీరంలోని గ్వదర్‌ ఓడరేవు వరకూ 20 బిలియన్‌ డాలర్లతో ఒక ఎకనామిక్‌ కారిడార్‌ నిర్మిస్తారు. నిజానికి గ్వదర్‌ ఓడరేవును గతంలో నిర్మించి పెట్టినది కూడా చైనాయే. పాకిస్తాన్‌లో వ్యూహాత్మకంగా కీలక ప్రాంతంలో ఉన్న ఓడరేవు గ్వదర్‌. ఇప్పుడీ ఎకనామిక్‌ కారిడార్‌ పూర్తయితే చైనా నుంచి ఓ మోటర్‌ సైకిల్‌ వేసుకుని నేరుగా పాకిస్తాన్‌లోని గ్వదర్‌కు వెళ్లిపోవడం చాలా సులువవుతుంది. ఆ ప్రయాణమార్గం సుమారు 2వేల కిలోమీటర్లు. అది పేరుకి చైనా నుంచి పాకిస్తాన్‌కే కానీ… దానిలో గరిష్ట భాగం పాక్‌ ఆక్రమిత కాశ్మీర్‌లోనే ఉంది. అంటే… ఉమ్మడి శత్రువైన భారతదేశాన్ని దెబ్బ తీయడమే లక్ష్యంగా చైనా, పాకిస్తాన్‌ మరో నాలుగు అడుగులు వేస్తున్నాయన్న మాట. సాధ్యాసాధ్యాల మాట ఎలా ఉన్నా… పీఓకేలో ఎవరి ప్రత్యక్ష పరిపాలనా లేకపోతే దాన్ని భారత్‌ గెలుచుకునే అవకాశాలు సజీవంగా ఉంటాయి. ఆ అవకాశాలను పూర్తిస్థాయిలో నాశనం చేయడానికే పాకిస్తాన్‌ చైనా కలిసి కష్టపడుతున్నాయి. కారకోరం హైవే నిర్మించాయి. ఇప్పుడు దాన్ని మరింత విస్త్రత పరిచి అభివృద్ధి చేస్తామంటున్నాయి. అంతేకాదు… దానిగుండా రైల్వే లైన్‌, ఆయిల్‌ పైప్‌లైన్‌ కూడా నిర్మించడానికి ప్రణాళికలు రచించుకుంటున్నాయి. అవి కూడా పూర్తయితే… పీఓకే ఎప్పుడో ఒకప్పటికి భారత్‌లో కలిసే అవకాశం సంగతి దేవుడెరుగు… ఇప్పుడున్న జమ్మూకశ్మీర్‌ పక్కలో శాశ్వతంగా బల్లెం పెట్టుకుని పడుకోవలసిందే.

ఈ కారిడార్‌ చివరన ఉన్న రేవు పట్టణం గ్వదర్‌. ఆ నగరంలో విమానాశ్రయం నిర్మించడం కూడా ఈ ఒప్పందంలో ఒక భాగమే. వ్యూహాత్మకంగా అరేబియా సముద్రంలోని కీలక ప్రాంతంలో ఉంది గ్వదర్‌. ఇరాన్‌-పాకిస్తాన్‌ బోర్డరే అయినా అది భారతదేశానికి చాలా సమీపంలోకి వస్తుంది. అక్కడ ఎయిర్‌పోర్ట్‌ అంటే భారతదేశానికి ఎంత ముప్పు ఉంటుందో ఇట్టే ఊహించవచ్చు. రహదారి, రైల్వే మార్గం, ఓడ రేవు, విమానాశ్రయం… అంటే ప్రయాణ అవకాశం ఉన్న అన్ని మార్గాలనూ చైనా తన గుప్పిట్లోకి తెచ్చుకుంటుందన్న మాట.

మరి ఆ పరిస్థితిని ఎదుర్కోడానికి మన దేశం దగ్గరున్న వ్యూహాలేంటి? ఇది బేతాళుణ్ణి విక్రమార్కుడి భుజం మీద శాశ్వతంగా ఉంచేసే ప్రశ్న.

Previous Older Entries

%d bloggers like this: