బంగరు నావ

ఆకాశంలో మబ్బులు తేలియాడుతున్నయి
నది ఒడ్డున నేను… ఏకాంతంగా, విషాదంగా !
కుప్పలన్నీ పడున్నాయి. పంట కోతలైపోయాయి
ఒడ్డులొరసిపోతూ మహోగ్రంగా పొర్లుతోంది నది
ధాన్యం రాశులు పోసేసరికి వాన మొదలు

ఆ చిన్న పొలంలో ఎవరూ లేరు, నేను తప్ప
సుళ్ళు తిరుగుతూ అంతటా వరద గోదారి
దూరాన గట్టుపై చెట్లు, చీకటిలా పరుచుకున్న నీడలు
పగటి బూడిద రంగుతో గీసిన చిత్రంలా గ్రామం
ఆ చిన్న పొలంలో ఎవరూ లేరు, నేను తప్ప

అదిగో… గట్టుకి దగ్గరగా ఎవరో అక్కడ
పాడుతోందా? ఆమె నాకు తెలిసినట్టే ఉంది
పరుచుకుంటున్న తెరచాపల్ని చూస్తోంది
పడవకి తగిలి అలలు విరుచుకుపడిపోతున్నాయ్
ఆమె మొహం ఎప్పుడో ఎక్కడో చూసినట్టే ఉంది

పడవెక్కి ఏ సుదూర తీరాలకు పోతున్నావమ్మాయ్
గట్టుకొచ్చి కాసేపు నీ పడవ కట్టేసి ఇలా రా
నీక్కావలసిన చోటుకెళ్ళు, ఇష్టమైన వారిని కలు
కానీ ఒక్కసారి ఈ గట్టుకు రా…. నీ చిర్నవ్వు చూడనీ
నీవెళ్ళే చోటికి నా బంగారు పంట తీసుకువెళ్ళు

తీసుకో. నీ పడవలో పట్టినంత నింపుకో
ఎంత కావాలి. ఇక్కడ నాకేమీ అక్కర్లేదు
ఈ నది ఒడ్డున నా పరిశ్రమ పూర్తైంది
ఈ గరిసెలతో నాకిక ఏ సంబంధమూ లేదు
దయచేసి నన్ను కూడా ఆవలికి తీసుకుపో

ఇంక ఖాళీ లేదు… పడవ చాలా చిన్నది
నా బంగరు పంటతో నిండిపోయింది
వినువీధిలో మబ్బులు ఆడుకుంటున్నాయ్
ఒడ్డున నేనొక్కణ్ణే మిగిలిపోయాను
అంతటినీ ఆ బంగరు పడవ తీసుకువెళ్ళిపోయింది

( టాగోర్ “గోల్డెన్ బోట్” కి నా స్వేచ్ఛానువాదం )

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: